Symphony no.2, op.12 (1997)

Ernst Krenek is nooit echt een goede bekende van het grote publiek geworden, zijn enorme oeuvre ten spijt. Mogelijk heeft het afwezig zijn van een eenduidige 'Krenek-stijl' daarmee iets te maken. Sommige van zijn werken zijn verwant aan die van Hindemith, andere zijn volledig atonaal, sommige serieel, weer andere neoclassicistisch. En zijn meest succesvolle werk was een jazzopera. Deze stilistische variteit vinden we op een kleinere schaal terug in zijn symfonieën. De Eerste uit 1921 is een atonaal, grillig en weerbarstig werk. De enkele jaren later voltooide Derde is grotendeels tonaal en relatief luchtig van karakter; zijn klankbeeld is aanmerkelijk 'milder'. De Tweede symfonie (1922), opgenomen door Zagrosek met het Gewandhausorchester Leipzig voor de Entartete Musik-serie van Decca, staat qua idioom tussen beide in. Het klankbeeld van dit ruim vijf kwartier durende werk is laatromantisch maar er is sprake van een vrijere omgang met dissonanten. (Muziekweb)