Every Time I Feel The Spirit (1960)

"Op papier lijkt een gospelalbum van domineeszoon Nat King Cole, opgenomen in zijn geboortestad Chicago met een lokaal kerkkoor, een gegarandeerd succes. Waarom is Every Time I Feel the Spirit dan zo'n teleurstelling? De schuld ligt niet bij het koor van de First Church of Deliverance, dat een aantal uitstekende spirituals sterk ten gehore brengt.Het moet aan Cole zelf worden toegeschreven,vooral omdat er geen enkele connectie lijkt te zijn tussen hem en het koor. Cole zingt simpelweg in zijn gebruikelijke ontspannen, goed gearticuleerde stijl, zonder zich echt te verdiepen in de boodschap van de liedjes. Hij swingt, maar hij raakt nooit echt bezield of bezielend. Om die reden zijn de beste nummers de langzame nummers zoals "Go Down, Moses" en "Nobody Knows the Trouble I've Seen", waarop hij tenminste nog een zekere eerbied lijkt te tonen. Toch lijkt Nat King Cole, ondanks de titel, op dit album nooit echt de geest van de muziek te hebben gevoeld" (AllMusic)