Johannes-Passion (Pygmalion ; Pichon) (2026)

"Wéér al die lof voor Raphaël Pichon, maar goed, een mooiere "Johannes-Passion" is bijna niet denkbaar. Pichon verzamelt vijfsterrenrecensies. Na zich op slimme conceptalbums te hebben gestort, pakt hij het ene na het andere geijkte meesterwerk aan, en dat bevalt de recensenten wel. Pichon is in zijn benadering – theatraal en altijd bereid iets toe te voegen – een zoon van René Jacobs, wat hem onderscheidt is hoezeer hij een koor één kan laten worden met zijn slag. Pichon duwt en trekt niet, is ook geen fermatefetisjist: zijn acceleraties voelen volkomen organisch aan. Als een noot wordt uitgerekt (zoals op het woord ‘Ewigkeit’), is er altijd een relatie met de tekst. Ook in Bachs listigste harmonieën blijven de akkoorden van de zangers perfect gestemd. Julian Prégardien is soeverein als Evangelist. Een echte zanger, die zijn coloraturen body geeft en zijn topnoten moeiteloos de zaal in slingert." (de Volkskrant; 5 uit 5 sterren)