Vox Occulta (2026)

"Einar Solberg heeft grote ambities. Hij wil zich vestigen als een van de meest epische componisten in de experimentele muziek. Daarnaast wil hij graag worden gezien als de filmische persoon binnen de progressieve rock. Dit nieuwe soloalbum is dan ook een heel filmisch album: alles wordt grootser gemaakt, maar op andere momenten ook fragieler. De emotie spat ervan af. Bij sommige nummers hoor je aan de muziek waarover het gaat. Daar hoef je de teksten niet voor te lezen. Waar Solberg op zijn solodebuut het overlijden van zijn vader en zijn vroegere angsten verwerkte, is dit album een onverbloemd portret van de componist zelf en hoe hij de wereld in 2026 ziet. Naast het instrumentale geweld is het fenomenaal wat hij allemaal uit zijn stem haalt, zonder zich in te houden. Pure emotie! En het klinkt overal natuurlijk, nergens overtrokken. Je voelt de pijn, de worsteling en de woede die de kiem hebben gevormd voor deze klanken. Dit is kunst met een grote K en emotie met een grote E." (Progwereld)