Salt Moon City (2026)

"Iskander Moens hoefde zijn naam slechts minimaal aan te passen voor zijn artiestennaam. Met zijn wendbare warme stem, die regelmatig op vrij eenvoudige wijze richting falset overschakelt, maakt hij indruk. Zeker in combinatie met de bijzonder fraaie en sfeervolle zelfgeschreven composities, die blijk geven van het feit dat hij een gedegen klassieke opleiding heeft genoten, iets wat ook zijn fijngevoelige pianospel verraadt. Dat hij Bach noemt als een van zijn grote invloeden verrast dan ook niet, al wil dat niet zeggen dat "Salt Moon City" een semi-klassiek album is. Hij slaat hier een poppy singer-songwriter toon aan, ook al verraden de songs een muzikaliteit die niet veel van zijn collega's kunnen evenaren. Denk als referentie aan Tom Odell; qua songs, maar zeker ook qua zang. Luister maar eens naar het teergevoelige "Silent Hurting Me", dat naar het einde een enigszins klassiek aandoend falsetgedeelte kent dat maar weinigen hem zullen nadoen. Een uitermate geslaagd, zeer verantwoord debuut." (Heaven)