In 1975 voor het Duitse TV-station ZDF gemaakte enscenering van het stuk. U ziet de musici en koren dus niet, maar een kleurrijke, haast Fellineske uitbeelding door acteurs, geregisseerd door Jean-Pierre Ponnelle. Als extra is op de DVD een interview met de in 1982 overleden componist toegevoegd.
Biografische speelfilm over de non Hildegard uit Bingen.
"Golijov, Argentijnse Oost-Europeaan met joodse wortels: belichaming van een muzikaal kruispunt. In deze opvolger van de beste klassieke volksliederencyclus van de 20ste eeuw (Berio's "Folk Songs") vond hij zijn ideale kruispunt in Andalusië, waar joodse, Arabische en christelijke invloeden eeuwen geleden versmolten, en weet daar zelfs laptopbeats in te passen. Hij schreeft de cyclus voor Dawn Upshaw als een maatpak. Zij heeft zich ook "Folk Songs" helemaal eigen gemaakt. Erg opwindend!" (Luister)
"Waarom is het niet eerder zo gedaan, vraag je je af als je deze Jahreszeiten hoort. Het vaak zo plechtig en massief uitgevoerde oratorium is ineens speelse toneelmuziek. Jacobs ontdoet Haydns werk van alle ernst en pretentie. De ouverture laat nog wat Maartse buien horen, een gure wind die in een onbehaaglijk g-klein door de bomen huilt, maar als boer Simon fluitend achter zijn ploeg het land heeft ingezaaid brengen vrolijk dansende kindertjes een eerbetoon aan de schoonheid van de ontwakende natuur. Ze memoreren bloeiende lelies, blatende lammetjes, zoemende bijen en fladderende vogels - alles door Haydn subtiel muzikaal geïllustreerd. In de zomer is er een misoogst (een indringend lamento) en de herfst beeldt Haydn uit met een drinkgelag bij een dans met doedelzak en trom. In de winter zitten de dames aan het spinnewiel en zingen een volksliedje. Het enige wat eigenlijk niet past in deze aanpak is het moralistisch slotkoor waarin ineens God van stal wordt gehaald." (Jos van der Zanden, Klassieke Zaken)
'John Rutter's 1985 recording was the first to use the 1893 version, which was scored for strings, harp, timpani, horns, trumpets, and organ. This version is essentially a chamber work, and Rutter scales the chorus down in size to match the intimacy of the orchestration. The result is a more austere-sounding work, but one whose clarity and purity are revealed with fresh insight. Rutter's performance is notable for its spare, clean linearity; it achieves plenty of feeling without the Romantic richness of the full orchestra. The Cambridge Singers, which he founded, and members of the City of London Sinfonia perform with discipline, tone that is pure and luminous, and lyrical intensity' (Stephen Eddins, Allmusic)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
