"Wie had kunnen denken dat Supersister in de jaren twintig van de eenentwintigste eeuw nog een flink aantal keer de Nederlandse podia zou aandoen? Echter, sinds Robert Jan Stips een alom gewaardeerde tv-documentaire had gekregen en met Supersister Projekt een sterke plaat had afgeleverd kwamen in 2019 ook de podia weer in beeld. Sinds enige jaren is het natuurlijk Rinus Gerritsen (ex-Golden Earring) die met Leon Klaasse (net als Stips ex-Sweet d'Buster) de ritmetandem vormt. "T3iO" is een opname gemaakt in het muziekgebouw Frits Philips, in mei 2022. Dat betekent vanzelfsprekend dat er van het appetijtelijke album "Nancy Never Knew" uit 2025 (vrijwel) geen materiaal voorbijkomt. Maar er blijft gelukkig nog genoeg over. Dankzij het goede geluid, met vooral de krachtige, enorm vitale drums die hier opvallen, komt de muziek lekker vet binnen. En het is al lang bekend natuurlijk, met een toetsenwonder als Stips kun je het prima stellen zonder gitaar. Het palet lijkt eindeloos." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"We hadden gedacht dat The Neal Morse Band wel een tijdje 'on hold' zou blijven staan. Trouwe drummer van dienst is namelijk Mike Portnoy die sinds hij zich opnieuw heeft aangesloten bij Dream Theater veel met die groep op tournee is. Morse had intussen twee nieuw groepen: Neal Morse & The Resonance en Cosmic Cathedral. Maar zie, Portnoy wist net genoeg tijd vrij te maken voor albumopnamen en zo er is vijf jaar na “Innocence & Danger” toch een nieuw album van NMB. En het kwintet klinkt krek zo als we al jaren gewend waren. Uiteraard is er een ouverture en aan het slot een grootse climax die beiden qua opbouw eigenlijk niet veel afwijken van het epische werk dat Morse voor Spock's Beard schreef. Het leuke is wel dat NMB wel echt een bándje is, waarin alle leden zo hun rol hebben, wat de variatie ten goede komt. Meest intrigerende nummer is “Hurt People”, met erg fijne gitaarsolo door Eric Gillette en een intrigerende virtuoze analogesynthesizersolo van Bill Hubauer." (Radio Xymphonia)
"Na het verrassende nieuwe soloalbum “Luck And Strange” (2024), volgde er een tourtje waarbij de Pink Floyd-gitarist/zanger slechts op een paar locaties concerten gaf: de antieke Circus Maximus in Rome, de Londense Royal Albert Hall, de Madison Square Garden in New York, de Hollywood Bowl in L.A. en de Intuit Dome in Inglewood. Naast veel nieuw werk kwamen er natuurlijk oudere solo-favorieten en Pink Floyd-klassiekers voorbij. 23 songs, opgenomen tijdens verschillende concerten, zijn op deze dubbelaar verzameld. Daarbij valt op dat de arrangementen nét een beetje anders zijn dan bij eerdere solo- of Pink Floyd-tournees. Dochter Romany Gilmour is mee om “Between Two Points”, een van de prijsnummers van “Luck And Strange”, te zingen én bij te dragen aan de koortjes. De vier zangeressen nemen soms de leadpartijen over die oorspronkelijk voor Gilmour waren. Ook zingen ze “The Great Gig In The Sky” uiterst subtiel, dat zo een andere lading krijgt dan het origineel, maar niet minder emotioneel." (Xymphonia Radio)
"'If you’re one of those ‘I love Pink Floyd, but I can’t stand Roger’s politics’ people, you might do well to fuck off to the bar right now.' De toon was meteen gezet bij Waters’ politiek geladen show. Het gaat voor de meesten toch echt om de muziek, die mede dankzij een geweldige band gelukkig erg goed is. Deze registratie uit Praag was destijds via livestream in de bioscoop te zien, maar is voor de officiële release vooral qua geluid ontegenzeggelijk opgepoetst, waardoor we nog intenser kunnen genieten van Pink Floyd-klassiekers als "Comfortably Numb" (in de verstilde Lockdown Sessions-versie), "Shine On You Crazy Diamond" en "Sheep", maar ook minder bekende nummers als "Two Suns In The Sunset" en solotracks als "The Bravery Of Being Out Of Range"." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren) In de topbezette band vinden we o.a. Jonathan Wilson (gitaar, zang, check ook zijn eigen werk), Dave Kilminster (eerder in de band van Steven Wilson) en Jon Carin (pikant genoeg vroeger betrokken bij de Waters-loze Pink Floyd).
Ekseption, de groep rond toetsenist Rick van der Linden en trompettist Rein van den Broek is waarschijnlijk de eerste Nederlandse symfonische rockband. En dat in eerste instantie met rock-arrangementen van beroemde klassieke werken. Vanaf het tweede album werden ook eigen composities toegevoegd. Er kwamen al snel wrijvingen, met veel bezettingswisselingen tot gevolg. Van der Linden werd in 1974 zelfs uit z'n eigen band gezet! Terwijl hij revanche nam met Trace, nam Hans Jansen zijn plaats in. Er volgden twee albums die op deze boxset hun CD-première beleven: “Bingo!” (1974) en “Mindmirror” (1975) die meer neigen naar de dan populair geworden genres jazzrock en funk, die werd voortgezet door Jansen c.s. met de groep Spin. In 1978 vond een reünie van de oorspronkelijke bezetting plaats met “Ekseption 78”, met tussenpozen gevolgd door nog een aantal hergroeperingen volgens oerbandconcept. Al die albums zijn hier, inclusief een schijf met singletracks en vroege opnemen, op 13 CD's verzameld in een handzaam boxje.
Er zijn meer verzamelaars met de grootste hits en bekendste nummers van Marillion uit de periode dat Fish de zanger was van de Britse groep, maar het bijzondere van deze is dat er een DVD bij zit met videoclips. Veel van deze clips staan wel op de deluxe editie-digibooks die in de 21ste eeuw zijn uitgebracht en in de interviews die in die sets zijn te vinden geven de leden niet erg hoog op over de clips. Maar de clips van nummers als "Kayleigh" en "Incommunicado" geven wel een mooi tijdsbeeld van hoe videoclips in de jaren tachtig eruit zagen als de budgetten niet al te hoog waren. Bijzonder is dat zowel de CD (met 15 tracks) als de DVD (met 10 tracks) allebei één nummer bevatten uit de jaren met Steve Hogarth (die Fish in 1989 opvolgde). "Hooks In You" uit 1989 op de CD en de Rare Bird-cover "Sympathy" (speciaal opgenomen voor een compilatie in 1992) op de DVD.
Op 24 april 2014 ging in de Amsterdamse Melkweg het IQ-album "The Road Of Bones" in première. De opvolger van het alweer 5 jaar oude "Frequency" is zelfs een dubbelaar geworden. Opnieuw zijn er bezettingswisselingen ten opzichte van het vorige album: drie zelfs! Maar in twee gevallen blijkt het de terugkeer van verloren zonen: drummer Paul Cook is na korte afwezigheid alweer terug en ook de in 1989 vertrokken bassist Tim Esau is wedergekeerd. Neil Durant is de nieuwe toetsenist. Hoe onopvallend en ingetogen die Durant op het podium ook overkomt, op plaat creëert hij vele lagen aan kleuren: een mooie mix van 'vintage' (Mellotron- en Moog-sounds) en modern. De baspartijen van Esau zijn regelmatig zeer prominent: groovy (als in Massive Attack-triphop) in het titelnummer, elders zoemend en ploppend. De andere drie klinken zoals we ze kennen, in lange composities (tot aan 20 minuten lengte) die soms klinken als slimme recombinaties van bekende IQ-thema's. Maar daar is wel veel nieuwe spanning en sfeer doorgejaagd.
"Ze weten niet van ophouden, die oude rocksterren. Het vijfde soloalbum van David Gilmour ligt in de schappen. Hij is inmiddels 78 jaar, dit icoon van Pink Floyd, de band waarin hij vanaf 1968 gitarist was. "Luck And Strange" bevat songs die hij in nauwe samenwerking met echtgenote/auteur Polly Samson schreef. De thematiek van de songs gaat hier veel over vergankelijkheid, ouder worden en sterfelijkheid. In het titelnummer is de in 2008 overleden Pink Floyd-toetsenist Richard Wright te horen met een in 2007 opgenomen partij. Het is aan Gilmours stem, maar vooral aan zijn machtige, zeer karakteristieke gitaarspel in een paar prachtig stukken te danken dat het album een fijn laagje Pink Floyd bevat. Mooiste track? Een herbewerking van "Between Two Points", oorspronkelijk van The Montgolfier Brothers uit 1999, met een vocale hoofdrol voor dochter Romany Gilmour. Sterke terugkeer van een topmuzikant die weet in welke fase van het leven hij beland is, maar waar sleet nog maar weinig vat op krijgt." (OOR)
"Het album is in muziekzaal Trading Boundaries, in Fletching, East Sussex, opgenomen. Het is een soort traditie aan het worden dat hij daar optreedt. Je kunt een nieuwe liveversie van "Ace Of Wands" verwachten, net als ander solomateriaal. De intieme setting nodigt uit om uitgeklede versies van nummers te spelen, naast zijn zeer gewaardeerde akoestische werk. Uiteraard ontbreken ook toppers van Genesis niet (o.a. een klein stukje "Supper's Ready", HB). Verder zijn twee nummers van de laatste solo-CD van Amanda Lehmann, "Innocence And Illusion" te horen. Zij is van de partij (zang, gitaar), net als andere oude bekenden als broer John (fluit), Roger King (toetsen) en Rob Townsend (dwarsfluit, saxofoon). Hackett zegt er zelf dit over: "Het is altijd heel prettig om in Trading Boundaries te spelen, een magische, intieme plek, met prachtig licht en exotische afbeeldingen, die de donkerste tijd van het jaar richting Kerstmis en Nieuwjaar verlichten. Dit is de perfecte plek voor mijn akoestische set."" (Progwereld)
"De Boerderij in Zoetermeer is dé locatie bij uitstek waar progminnend Nederland en omstreken graag de liefde voor het genre bewijst én waar het geluid ook steeds ongeëvenaard goed is. Riis, zanger Asle Tostrup en drummer Hendrik Bergan Fossum kozen ook voor deze opname-locatie. De drie vormden anno 2024 de kern van Airbag. Ze kwamen niet alleen; de Oak-muzikanten, zanger en toetsenist Simen Valldal Johannessen en bassist Oystein Sootholtet boden versterking op hun respectievelijke instrumenten. Airbag heeft ervoor gekozen om voor het album niet de setlist van de tour te volgen maar deze eerder om te draaien. Je kunt bij Airbag niet om het gitaarspel van Riis heen. De man weet meer gevoel in zijn spel te leggen dan veel van een heel leger van zijn collega’s bij elkaar zou kunnen proberen. Het mooie is dat Airbag je bij de hand neemt, dat je de beleving van de band: de gretigheid van de band zit in alles. Het ruwe, het ongepolijst klinken, dat past de mannen erg goed." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"Natuurlijk kennen de meeste mensen Hackett als gitarist van Genesis, maar ook als je onbekend bent met zijn solowerk, zijn de eigen Hackett-nummers zeer zeker de moeite waard. De avond in de Royal Albert Hall werd nog specialer door de gasten die Hackett voor de avond had uitgenodigd. Broer John schoof eerst al aan om fluit bij te dragen voor "Hands Of The Priestess"; erg mooi. Amanda Lehmann droeg bij met gitaarspel en zij nam de leadzang voor haar rekening in "Shadow Of The Hierophant", waarvan je je dus nu gerust kunt bedenken dat het inmiddels 50 jaar oud is. De match tussen de stem van Lehmann en de instrumentale kracht van het nummer werkt wonderwel samen. Het nummer bouwt heerlijk op en zoals het hier klinkt, blijkt eens te meer wat een dijk van een nummer het ook is. Het leverde de band destijds een stevige staande ovatie op én, ook terugluisterend, snap je de beleving van de zaal, begrijp je ook dan hoe zeer de band weer door die reactie overweldigd was." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Bijna synchroon met het uitkomen van het laatste studioalbum, "Out Of This World”, werd het duidelijk dat dit het laatste album van Kayak zou worden. Voor Ton Scherpenzeel was de koek op en hij wilde graag op een hoogtepunt eindigen. Gelukkig volgde er nog wel een ‘Farewell Tour’ die de band langs een aantal vaderlandse poppodia zou voeren (waaronder Metropool Enschede, HB). De optredens werden opgenomen ten behoeve van een live-2CD/DVD dat de titel "Back To Shore – The 2022 Farewell Tour” meekreeg. De bezetting is dezelfde als op het laatste studioalbum en het livealbum uit 2019 en dat voorspelt veel goeds. De opnames klinken compacter en beter in balans. Daarnaast ontbreekt de overtollige galm op de zang. Verder wordt er op het nieuwe livealbum met hetzelfde vakmanschap en dezelfde bezieling gemusiceerd als op zijn voorganger uit 2019. Die bezieling is ook duidelijk waar te nemen op de beide trailers die de release van dit album op YouTube vooruit zijn gesneld." (Progwereld)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
