"We hadden gedacht dat The Neal Morse Band wel een tijdje 'on hold' zou blijven staan. Trouwe drummer van dienst is namelijk Mike Portnoy die sinds hij zich opnieuw heeft aangesloten bij Dream Theater veel met die groep op tournee is. Morse had intussen twee nieuw groepen: Neal Morse & The Resonance en Cosmic Cathedral. Maar zie, Portnoy wist net genoeg tijd vrij te maken voor albumopnamen en zo er is vijf jaar na “Innocence & Danger” toch een nieuw album van NMB. En het kwintet klinkt krek zo als we al jaren gewend waren. Uiteraard is er een ouverture en aan het slot een grootse climax die beiden qua opbouw eigenlijk niet veel afwijken van het epische werk dat Morse voor Spock's Beard schreef. Het leuke is wel dat NMB wel echt een bándje is, waarin alle leden zo hun rol hebben, wat de variatie ten goede komt. Meest intrigerende nummer is “Hurt People”, met erg fijne gitaarsolo door Eric Gillette en een intrigerende virtuoze analogesynthesizersolo van Bill Hubauer." (Radio Xymphonia)
Er zijn meer verzamelaars met de grootste hits en bekendste nummers van Marillion uit de periode dat Fish de zanger was van de Britse groep, maar het bijzondere van deze is dat er een DVD bij zit met videoclips. Veel van deze clips staan wel op de deluxe editie-digibooks die in de 21ste eeuw zijn uitgebracht en in de interviews die in die sets zijn te vinden geven de leden niet erg hoog op over de clips. Maar de clips van nummers als "Kayleigh" en "Incommunicado" geven wel een mooi tijdsbeeld van hoe videoclips in de jaren tachtig eruit zagen als de budgetten niet al te hoog waren. Bijzonder is dat zowel de CD (met 15 tracks) als de DVD (met 10 tracks) allebei één nummer bevatten uit de jaren met Steve Hogarth (die Fish in 1989 opvolgde). "Hooks In You" uit 1989 op de CD en de Rare Bird-cover "Sympathy" (speciaal opgenomen voor een compilatie in 1992) op de DVD.
"Sinds de oprichting in Zuid-Frankrijk is Lazuli altijd meteen herkenbaar geweest. De warme, emotierijke stem van Dominique Leonetti, de 'sweeping' solo's op de zelfgebouwde Léode (met een soort glijcontact) van diens broer Claude, gecombineerd met de Franstalige songs waar vaak toch een soort chansongevoel in doorschemert is altijd een constante. Lazuli's progvariant is daardoor typisch een product van continentaal Europa. Wel is de muziek minder eigenzinnig dan in de begintijd. Op dit twaalfde album ontwaren we zelfs bluesy trekjes in de lange gitaarsolo van “L'Homme Sûr”. Het gedragen Hammond-orgel (hier en daar onderbroken door Fender Rhodes-loopjes) in “L'Eau Qui Dort” heeft iets Floydiaans, waarbij er halverwege een break is waar bassist Arnaud Beyney lijkt te refereren aan de bekende baspartij van Tony Levin uit Peter Gabriels “Don't Give Up”. Stemmig is het met twinkelende piano en percussieve drumpartij opgetuigde “Les 4 Raisons”, dat tevens verrijkt is met een koorzangpartij." (Xymphonia Radio)
"Na het verrassende nieuwe soloalbum “Luck And Strange” (2024), volgde er een tourtje waarbij de Pink Floyd-gitarist/zanger slechts op een paar locaties concerten gaf: de antieke Circus Maximus in Rome, de Londense Royal Albert Hall, de Madison Square Garden in New York, de Hollywood Bowl in L.A. en de Intuit Dome in Inglewood. Naast veel nieuw werk kwamen er natuurlijk oudere solo-favorieten en Pink Floyd-klassiekers voorbij. 23 songs, opgenomen tijdens verschillende concerten, zijn op deze dubbelaar verzameld. Daarbij valt op dat de arrangementen nét een beetje anders zijn dan bij eerdere solo- of Pink Floyd-tournees. Dochter Romany Gilmour is mee om “Between Two Points”, een van de prijsnummers van “Luck And Strange”, te zingen én bij te dragen aan de koortjes. De vier zangeressen nemen soms de leadpartijen over die oorspronkelijk voor Gilmour waren. Ook zingen ze “The Great Gig In The Sky” uiterst subtiel, dat zo een andere lading krijgt dan het origineel, maar niet minder emotioneel." (Xymphonia Radio)
Ekseption, de groep rond toetsenist Rick van der Linden en trompettist Rein van den Broek is waarschijnlijk de eerste Nederlandse symfonische rockband. En dat in eerste instantie met rock-arrangementen van beroemde klassieke werken. Vanaf het tweede album werden ook eigen composities toegevoegd. Er kwamen al snel wrijvingen, met veel bezettingswisselingen tot gevolg. Van der Linden werd in 1974 zelfs uit z'n eigen band gezet! Terwijl hij revanche nam met Trace, nam Hans Jansen zijn plaats in. Er volgden twee albums die op deze boxset hun CD-première beleven: “Bingo!” (1974) en “Mindmirror” (1975) die meer neigen naar de dan populair geworden genres jazzrock en funk, die werd voortgezet door Jansen c.s. met de groep Spin. In 1978 vond een reünie van de oorspronkelijke bezetting plaats met “Ekseption 78”, met tussenpozen gevolgd door nog een aantal hergroeperingen volgens oerbandconcept. Al die albums zijn hier, inclusief een schijf met singletracks en vroege opnemen, op 13 CD's verzameld in een handzaam boxje.
"De van oorsprong Britse band heeft al eerder complete albums rond een bepaald thema opgenomen (“Grand Tour”, “Common Ground”) maar dit is het eerst album met een doorlopend verhaal. De hoofdpersoon is een gedesillusioneerde en getormenteerde houtsnijkunstenaar die een laatste poging doet om dat ultieme, ongrijpbare meesterwerk te snijden uit een stuk hout. Hij slaagt en wordt als het ware opgezogen in een illusionaire wereld. Alle bandleden hadden een aandeel in het componeren, Alberto Bravin had de eervolle maar moeilijke taak om van al die individuele, losse stukken muziek één geheel te maken van circa een uur. Het is uiteindelijk een donker, intens en intrigerend album geworden, waar ook hoop, emotie en liefde belangrijke elementen zijn. Het laatste deel van het album vormt als het ware een suite die zelfs aan "The Gates of Delirium" (Yes) herinnert. This could be a masterpiece’ zegt de hoofdpersoon in het nummer "Albion Press", dat zou zomaar eens van toepassing kunnen zijn op “Woodcut”." (Progwereld)
"De Boerderij in Zoetermeer is dé locatie bij uitstek waar progminnend Nederland en omstreken graag de liefde voor het genre bewijst én waar het geluid ook steeds ongeëvenaard goed is. Riis, zanger Asle Tostrup en drummer Hendrik Bergan Fossum kozen ook voor deze opname-locatie. De drie vormden anno 2024 de kern van Airbag. Ze kwamen niet alleen; de Oak-muzikanten, zanger en toetsenist Simen Valldal Johannessen en bassist Oystein Sootholtet boden versterking op hun respectievelijke instrumenten. Airbag heeft ervoor gekozen om voor het album niet de setlist van de tour te volgen maar deze eerder om te draaien. Je kunt bij Airbag niet om het gitaarspel van Riis heen. De man weet meer gevoel in zijn spel te leggen dan veel van een heel leger van zijn collega’s bij elkaar zou kunnen proberen. Het mooie is dat Airbag je bij de hand neemt, dat je de beleving van de band: de gretigheid van de band zit in alles. Het ruwe, het ongepolijst klinken, dat past de mannen erg goed." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"'If you’re one of those ‘I love Pink Floyd, but I can’t stand Roger’s politics’ people, you might do well to fuck off to the bar right now.' De toon was meteen gezet bij Waters’ politiek geladen show. Het gaat voor de meesten toch echt om de muziek, die mede dankzij een geweldige band gelukkig erg goed is. Deze registratie uit Praag was destijds via livestream in de bioscoop te zien, maar is voor de officiële release vooral qua geluid ontegenzeggelijk opgepoetst, waardoor we nog intenser kunnen genieten van Pink Floyd-klassiekers als "Comfortably Numb" (in de verstilde Lockdown Sessions-versie), "Shine On You Crazy Diamond" en "Sheep", maar ook minder bekende nummers als "Two Suns In The Sunset" en solotracks als "The Bravery Of Being Out Of Range"." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren) In de topbezette band vinden we o.a. Jonathan Wilson (gitaar, zang, check ook zijn eigen werk), Dave Kilminster (eerder in de band van Steven Wilson) en Jon Carin (pikant genoeg vroeger betrokken bij de Waters-loze Pink Floyd).
"Ten tijde van het debuut “Sunrise” was The One meer een project, waarop initiatiefnemer en producer Timothy van der Horst naast zijn eigen instrument, de drums, nog voor allerlei andere zaken verantwoordelijk voor was en de muzikanten om hem heen min of meer veredelde gasten. Sindsdien is dat groepje naar elkaar toegegroeid en heeft optredens gedaan, waardoor de 3 Nederlanders en 3 Britten nu écht een band zijn. De andere leden dragen nu ook compositorisch bij. Wat vooral opvalt is dat er uitbundiger geróckt wordt, met een steviger gitaargeluid van Edwin in 't Veld, hoewel er ook plaats is voor veel toetsen alsmede accenten met o.a. fluit en lapsteelgitaar. De toetsenist van dienst is trouwens Ron Mozer (o.a. For Absent Friends). Zanger is opnieuw de Brit Max Gilkes, wiens stem ons meer dan eens doet denken aan die van Steve Thorne, maar dan wat voller. Het titelnummer is exemplarisch: het laat een lekker rockende maar ook meeslepende gitaarsolo volgen met een fijne proggy toetsensolo." (Radio Xymphonia)
Op 24 april 2014 ging in de Amsterdamse Melkweg het IQ-album "The Road Of Bones" in première. De opvolger van het alweer 5 jaar oude "Frequency" is zelfs een dubbelaar geworden. Opnieuw zijn er bezettingswisselingen ten opzichte van het vorige album: drie zelfs! Maar in twee gevallen blijkt het de terugkeer van verloren zonen: drummer Paul Cook is na korte afwezigheid alweer terug en ook de in 1989 vertrokken bassist Tim Esau is wedergekeerd. Neil Durant is de nieuwe toetsenist. Hoe onopvallend en ingetogen die Durant op het podium ook overkomt, op plaat creëert hij vele lagen aan kleuren: een mooie mix van 'vintage' (Mellotron- en Moog-sounds) en modern. De baspartijen van Esau zijn regelmatig zeer prominent: groovy (als in Massive Attack-triphop) in het titelnummer, elders zoemend en ploppend. De andere drie klinken zoals we ze kennen, in lange composities (tot aan 20 minuten lengte) die soms klinken als slimme recombinaties van bekende IQ-thema's. Maar daar is wel veel nieuwe spanning en sfeer doorgejaagd.
"Ze weten niet van ophouden, die oude rocksterren. Het vijfde soloalbum van David Gilmour ligt in de schappen. Hij is inmiddels 78 jaar, dit icoon van Pink Floyd, de band waarin hij vanaf 1968 gitarist was. "Luck And Strange" bevat songs die hij in nauwe samenwerking met echtgenote/auteur Polly Samson schreef. De thematiek van de songs gaat hier veel over vergankelijkheid, ouder worden en sterfelijkheid. In het titelnummer is de in 2008 overleden Pink Floyd-toetsenist Richard Wright te horen met een in 2007 opgenomen partij. Het is aan Gilmours stem, maar vooral aan zijn machtige, zeer karakteristieke gitaarspel in een paar prachtig stukken te danken dat het album een fijn laagje Pink Floyd bevat. Mooiste track? Een herbewerking van "Between Two Points", oorspronkelijk van The Montgolfier Brothers uit 1999, met een vocale hoofdrol voor dochter Romany Gilmour. Sterke terugkeer van een topmuzikant die weet in welke fase van het leven hij beland is, maar waar sleet nog maar weinig vat op krijgt." (OOR)
"Hoe heerlijk, een nieuw album van Gazpacho! De Noorse progrockers maakten in 2020 "Fireworker"; niet gek dus om na vijf jaren nieuw werk met de wereld te delen. (...) Geen twee nummers hetzelfde op het album, in alles wel zeer herkenbaar als Gazpacho, zonder daarmee meteen voorspelbaar te zijn. Dat zit er bij deze Noren gewoon niet in. Ne dus vooral ook de tijd om het album te ontdekken en ervan te genieten en juist die twee elementen liggen bij albums van Gazpacho al evenzeer in elkaars verlengde. Een Gazpacho-album doorgrond je dus ook niet in enkele luisterbeurten. Dat is bij "Magic 8-Ball" zeker niet anders. Neemt "Starling" je al mee, kan "Sky King" je zomaar ongekend raken, dan wachten er nog steeds fraaie verrassingen op je. "Immerwahr" en "Unrisen" zijn van een welhaast verpletterende schoonheid. In een jaar waarin meerdere progreleases al zeer sterk uitpakken, mag "Magic 8-Ball" zich zonder enige twijfel voor de progressieve top vijf melden. Prachtplaat!" (writteninmusic.com; 4,5 uit 5 sterren)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
