De aanbeveling op de achterzijde van het CD-doosje vat goed samen wat deze 2CD-set biedt: "The ultimate Hans Zimmer live album featuring his greatest hits newly arranged for band, orchestra, and choir, with Hans Zimmer on multiple instruments. In het online magazine Maxazine vonden we een verslag van zo'n live-optreden: "Van de film ‘Dune’ werd het publiek meegenomen naar ‘Mombasa’ uit de film ‘Inception'. Geen projecties van de film met een orkest ervoor, maar Hans Zimmer zelf op gitaar met een groot orkest en koor. Aan het einde van de avond wist het orkest het publiek volledig voor zich in te nemen met ‘The Lion King Medley’. Speciale gast Lebohang ‘Lebo M’ Morake zong de sterren van de hemel. Met zijn dochter Refilwe Morake samen wist hij de wereld van ‘The Lion King’ op te roepen in de Ziggo Dome. Het werd een adembenemend mooie uitvoering. Na 2 sets en 2 encores verliet 't publiek overdonderd en verwend de Ziggo Dome. De koude avond tegemoet, maar met de warmte van een fantastische avond in hun hart."
Goed uitgebalanceerd carriere-overzicht. Op 'String Of Hits' en 'Definitive Guitar Album' mist namelijk nogal wat. Natuurijk veel uit de sixties, vanaf 'Apache' uit 1960, maar ook tot 'Theme From Deer Hunter' uit 1978 en nog recenter werk.
Na vooral gericht te zijn geweest op rockbands en singer-songwriters portretteert de Collected-serie nu een filmcomponist. Ennio Morricone (Rome, 1928) behoort tot de invloedrijkste componisten van zijn generatie en is de meest productieve componist in de geschiedenis der filmmuziek. Tot zijn bekendste werken behoren zijn scores voor alle Sergio Leone-films, waaronder A Fistful Of Dollars (1964), For A Few Dollars More (1965), The Good, The Bad & The Ugly (1966), Once Upon A Time In The West (1968) en Once Upon A Time In America (1984). Deze 3CD-set biedt een chronologische blik op 's mans carrière, beginnende bij het thema van "The Fascist" uit 1961, via thema's uit de spaghetti-westerns tot o.a. muziek uit "Maddalena", "Novecento", "The Mssion", "Cinema Paradiso" en "The Untouchables". De set besluit met enkele recente samenwerkingen met de Portugese zangeres Dulce Pontes en de Nederlandse bandoneonspeler Carel Kraayenhof. Morricone geeft op 12 april 2014 een concert in de Amsterdamse Ziggo Dome.
Ingetogen pianominiatuurtjes met een rustgevende werking en vaak met een melancholieke lading. Soms krijgt de piano gezelschap van een cello, wat de muziek een extra herfstig karakter geeft. Er zijn lijnen naar Erik Satie te leggen, maar ook naar verstilde soundtrackmuziek en soms New Age. Dit album stamt uit 2004 en sindsdien is populariteit van de pianist exponentieel gestegen. Vandaar dat we ons ook richten op albums van vóór zijn grotere bekendheid.
Een fantastische collectie 'lichte muziek'. Instrumentale sfeermelodieën van eind jaren '50 '60 tot diep in de jaren '80; van Les Paul tot Mezzoforte. Het leuke is dat u bij veel titels waarschijnlijk de schouders zult ophalen, maar zogauw u ze hoort weet u 't meteen weer. Vooral ook omdat veel van deze melodieën gebruikt zijn in documentaires en TV-programma's.
Deel uitmakend van de Aangenaam Klassiek-actie 2010. Rustgevende pianominiaturen door de Italiaanse pianist, op het snijvlak van klassiek en New Age en met een ambient-achtige sfeer. De Satie van de 21ste eeuw?
Eerste album, uit 1995, met muziek die de Fransman schreef voor korte film- danwel theaterwerken. Het zijn zwierige muziekminiatuurtjes met een ijzeren cadans, die zowel knipogen naar diverse klassieke stromingen als naar Franse volksmuziek. Hij bespeelt zelf een scala aan instrumenten: o.a. accordeon, speelgoedpiano, viool, carillion, melodica en clavecimbel.
Album uit 1999. Iers/Noors duo dat vooral instrumentale sfeermuziek maakt, veelal geïnspireerd door Keltische volksmuziek, maar soms ook door Scandinavische en oriëntaalse. Men gebruikt traditionele instrumenten naast piano, viool, synthesizers en een symfonie-orkest. In het openingsstuk is de beroemde Noorse gitarist Terje Rypdal te horen, met een etherisch en lyrisch klinkende, maar niet te 'aanwezige' melodie.
"Morricone 60" is het eerste greatest-hitsalbum van Ennio Morricone dat gedirigeerd, opgenomen en samengesteld is door de componist zelf. Morricone voert een selectie van zijn beste filmmuziek uit, van The Good, The Bad and The Ugly tot zijn recente prijswinnende filmscore voor Tarantinos The Hateful Eight. Het album markeert de zestigte verjaardag van zijn carrière als componist en dirigent, en komt uit op zijn 88ste verjaardag. Speciaal voor deze uitgave zijn er nieuwe opnames toegevoegd met het Tsjechisch Nationaal Symfonieorkest, waarmee hij voor vele films samenwerkte. Deze 'special edition' bevat het complete album en een documentaire over de opnames van The Hateful Eight, gefilmd in de Londense Abbey Road Studios. (bron: Universal)
"De Italiaanse componist Ludovico Einaudi ging halverwege de jaren tachtig op zoek naar een persoonlijke muzikale expressie, waarbij hij akoestische instrumenten combineert met elektronica. Einaudis muziek is moeilijk in een hokje te plaatsen, maar hij combineert minimalisme met wereldmuziek en eigentijdse pop. De muziek is haast meditatief en daarmee heerlijk rustgevend." (Aangenaam Klassiek) "Sometimes dubbed a 'minimalist' for his simple elegance and openness of expression, the bestselling Italian contemporary classical composer and pianist mixes eloquent solo piano pieces, film score-flavored compositions and other tracks, swirling his piano with such quirky effects as loops, cello improvisation and overdubs, and reverse piano loops. His masterful, multifaceted texturing skills make this thought-provoking, breathtaking in spots disc effective as a hypnotic, new age pop type listen perfect for meditation as well as an extension of his actual film score work." (Jonathan Widran, Allmusic)
Drie CD's vol klassieke en klassiek-georiënteerde muziek uit beroemde films. De drie schijven hebben ieder een eigen thema. CD1 is gewijd aan de grote kaskrakers. Hier vinden we de meeste typische soundtrackcomponisten als James Horner, John Williams, John Barry en Hans Zimmer. CD 2 heet 'Favourite Movies', maar hoe die keus tot stand is gekomen is onduidelijk. Wel is hier vooral veel muziek van Mozart te vinden, zoals gebruikt in films als "Runaway Gride", "Lorenzo's Oil" en natuurlijk "Amadeus". Ook is hier muziek te vinden uit de film "Hilary And Jacky", over celliste Jacqueline Du Pré en haar zus, uit het stuk dat het meest met haar geassocieerd wordt: Elgars Celloconcert. De derde schijf heeft als thema 'Barok in films' en bevat vooral veel Bach en ook nog behoorlijk wat Händel.
Met The Score, met muziek voor de soundtrack van de film Joyride, liet Epica in 2005 blijken meer te zijn dan zomaar een female fronted rockband. Al is het zo dat de albums The Phantom Agony (2003) en Consign To Oblivion (2005) beide al gebouwd waren op een filmisch aandoende fundering. Epicas Mark Jansen had dan ook altijd al soundtrack-ambities. De spannende stijlensmeltkroes op "The Score" is tijdloos gebleken. De orkestrale bombast op het album contrasteert fraai met de ingetogen vioolpartijen en de ambient-geluiden met inheemse invloeden. Het is Epica, maar dan zonder gitaren, bas en drums en met maar een beetje zang. 12 jaar later heeft producer Miro Rodenberg zich wederom op het materiaal gestort met "The Score 2.0" als resultaat. Rodenberg heeft hiervoor additionele arrangementen geschreven, keyboardpartijen toegevoegd en een nieuwe mix gemaakt. Door die nuanceverschillen prikkelt "The Score 2.0" misschien nog wel meer de verbeelding. CD2 bevat de oorspronkelijke 2005-versie. (Progwereld/Epica)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
