"On Baker's Circle, guitarist Dave Stryker revisits a format in which he is quite comfortable: an organ-driven rhythm ensemble whose emphasis is on hard-nosed contemporary swing. There is a refreshing exclamation mark this time around in the person of able-bodied tenor saxophonist Walter Smith III, and one more fringe benefit (on 3 tracks): percussionist Mayra Casales, who adds even more energy to an already vigorous session. Jared Gold is the soulful organist, with versatile drummer McClenty Hunter making it a quartet most of the way. While Stryker's solos are efficient and dependable, even he must applaud Gold and Smith for their flair and resourcefulness, and Hunter for his unflagging support. Baker's Circle is truly a team effort, which is what raises it above the ordinary. Stryker's admirable arrangements certainly aid the cause, as does Casales' emphatic percussion. This is music with heart and soul, warmly served by artists whose earnest belief in their handiwork is commendable." (AllAboutJazz.com)
"The Messthetics – een luidruchtig jazztrio bestaande uit gitarist Anthony Pirog en de ritmesectie van de legendarische hardcoreband Fugazi – vonden in 2024 in tenorsaxofonist James Brandon Lewis een gelijkgestemde. Het album dat ze toen uitbrachten was een van de sterkste, meest veelzijdige improplaten van het jaar. En de optredens die het kwartet ook in Nederland gaf, waren minstens zo allesverzengend. Meteen na de tournee zijn ze weer met z’n vieren de studio ingegaan voor deze onstuimige opvolger. De combinatie van voortdurend schurende, bijna punkachtige gitaar, bas en drums met de intense sound die James Brandon Lewis uit zijn tenorsax weet te ontlokken, levert geen gemakkelijk behapbare muziek op. Wel zorgt het voor voortdurend spannende composities waarin de vier elkaar geen moment rust gunnen. Ook als ze even gas terugnemen voel je dat de explosieve notenreeksen van Lewis nooit lang uit zullen blijven. En dat is een heerlijk gevoel." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Sylvie Courvoisier (piano) en Mary Halvorson (gitaar) spelen in elkaars bands en brachten als duo al twee albums uit. Maar het nu verschenen "Bone Bells" is hun mooiste werk samen. Voor dit album componeerden ze elk vier stukken, die ze vervolgens samen invulden en verfijnden. Heel fraai hoe de dunne, prikkelende gitaarlijnen van Halvorson zich verweven met het wijdlopige, maar altijd elegante pianospel van Courvoisier. Voorzichtig zoeken de twee steeds naar de juiste manier om elkaars stukken te verrijken. Soms laten ze noten samenvallen, om dan weer speels van elkaar weg te lopen. De stukken van Courvoisier neigen soms naar klassieke (kamer)muziek, waar Halvorson voor haar doen alles vrij compact houdt. Ze geeft Courvoisier soms alle ruimte voor barok pianospel om dan weer met een mooi gitaarloopje de accenten te verleggen. Heel subtiel zoals dit duo steeds een eenvoudig motief of walsje uitbouwt tot een kluwen van noten, die toch transparant blijft." (de Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Cecil Taylor: The Eighth (recorded Nov 8, 1981) is a 59-minute, high-intensity live album featuring Taylor's Unit (Jimmy Lyons, William Parker, Rashid Bakr) in Germany. It is described as a "double-fisted," "elbows-on-the-keyboard" torrent of free jazz, characterized by its "volcanic" energy, relentless rhythmic, and, at times, melodic, piano work. (AI overzicht)
"Op het album "Dream Archives" speelt de Amerikaanse pianist Craig Taborn samen met Tomeka Reid (cello) en Ches Smith (drums en vibrafoon). Het trio was november 2025 nog in het Bimhuis te zien, alleen wisten we toen niet dat ze dit bij vlagen verbijsterende album al bijna twee jaar eerder hadden opgenomen, en dachten we ten onrechte dat we Taborn wel een keertje konden overslaan. Niet dus. Het samenspel is zo knap, de improvisaties van het trio zijn zo rijk en het spel van Taborn zo ingehouden en tegelijk uitdagend, dat je na beluistering van "Dream Archives" vooral hoopt op een herkansing. In de vier eigen stukken van Taborn ontluiken in de atonale improvisaties soms de mooiste melodielijnen van Reid. Fraai is de combinatie van de vibrafoon en piano in "Enchant", maar het mooist is misschien wel de meeslepende versie van Geri Allens "When Kabuya Dances", het melodische hart van dit album." (de Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Met EKE laat pianist en componist Oscar Jan Hoogland een heel andere kant van zichzelf zien. De artiest, afkomstig uit de zogenaamde 'vierde generatie van Nederlandse improvisators', weet met zijn muziek dwars door genres te snijden. Het trio EKE, met naast Hoogland ook rietblazer Yedo Gibson en slagwerker Gerri Jäger, staat aan de top van de geïmproviseerde muziek in Nederland. Hoogland maakt in EKE gebruik van een elektrisch klavecimbel en creëert samen met zijn bandleden op het podium een vaak onheilspellend geluid. In 2007 speelde de formatie voor de eerste keer samen en dit leidde al snel tot optredens in Brazilië en op talloze Europese podia. Het intimiderende en uitdagende karakter van de muziek daagt de luisteraar uit. Tijdens liveoptredens ontstaan op het podium nieuwe composities die contrastrijk zijn en lijnen hebben met jazz, punk en noise. Opvallend daarbij is de haast vanzelfsprekende communicatie tussen de drie muzikanten. Op deze cd staan live-optredens." (Northseajazz)
"This is a deeply worthwhile album, complex even quirky at certain points but pleasurable and reflecting Strønen's ambition. All but one of the tracks were written by him, the other, Everything Disappears I, being shared with Kit Downes. He is to be congratulated on his composing ability and his choice of musicians." (musicweb-international)
"Sometimes unexpected connections yield the most wonderful results. Saxophonist Andy Sheppard, bassist Michel Benita and drummer Sebastian Rochford all have more than enough cred to suggest capability in any context, but none of their individual pursuits could presage a collaboration like Trio Libero, quite possibly the finest saxophone trio recordings of the new millennium, and one to rival previous ECM successes like bassist Dave Holland's Triplicate (1988) or saxophonist Jan Garbarek's Triptykon (1973). Trio Libero doesn't swing like Triplicate, nor does it possess the fiery free energy that so launched Garbarek's early career; instead, Trio Libero is an album of gentle freedom, spare but unfailing lyricism, and the kind of constant revelation that makes it a new experience with every listen. Rather than a demonstration of prowess, Trio Libero is proof that there's power in subtlety and drama in understatement—that tension can sometimes be found in the slightest of gestures." (AllAboutJazz.com)
the album is a key part of advanced jazz, likely praised for its compositional depth and improvisation, fitting into the experimental spirit of artists like Ornette Coleman who were pushing boundaries in the 60s and 70s, much like how Down Beat (AI, VG) reviewed revolutionary albums.
"Op zijn vrolijke album Still Dreaming uit 2018 roept Joshua Redman de geest op van zijn overleden vader, saxofonist Dewey Redman (die in 2006 overleed), en de avontuurlijke samenwerking van de oudere Redman met zijn oude vriend en bandleider Ornette Coleman. De jongere Redman haalt met name inspiratie uit Colemans Old and New Dreams-band, waarin ook zijn vader speelde, samen met cornettist Don Cherry, drummer Ed Blackwell en bassist Charlie Haden. Old and New Dreams, een uitloper van Colemans eerdere kwartet uit de jaren 60 (dat actief was van 1976 tot 1987), was een grensverleggend ensemble vol bluesy lyriek, atonale harmonieën en hectische swing. Dit was bedwelmende freejazz, maar met een aardse jaren 70-soulfulness. Hetzelfde zou vrijwel gezegd kunnen worden van Redmans groep, aangezien elk van de spelers in zijn kwartet, waaronder trompettist Ron Miles, bassist Scott Colley en drummer Brian Blade, een vergelijkbaar kinetisch, bijna bovennatuurlijk gevoel voor groepsspel heeft" (All music)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
