"Met "The Mountain" levert Gorillaz ondanks de soms deprimerende, apocalyptische lyrics een grootse songcyclus af waarin je je overheerlijk kunt verliezen. Een rootspopplaat, letterlijk een internationale topper die een meer dan dubbele spreidstand maakt en zon zoekt overheen continenten. Crossover of verschillende muziekstijlen her en der gewoon naast elkaar in eenzelfde song, het levert verrassende harmonieën op met die cast uit alle hoeken van de wereld. "The Mountain" is gekruid met een handvol talen, met het Hindi en Arabisch als de minst voor de hand liggende. Ook in het artwork en de animaties van Jamie Hewlett springt het sierlijke Indisch lettertype er in grote kapitalen uit. "The Mountain" schittert in een van Gorillaz bijna niet meer verwachte spirituele power. Het is met al die uiteenlopende anderen, waarvan er in "The Mountain" een pak daarvoor zelfs een tweede leven moesten krijgen, een conceptalbum geworden van een overrompelende muzikaliteit." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
This collecction celebrates the early career of the artist who will be forever remembered as "The King Of Latin Music", a muscial blend that today remains a joyous,irresistible, and compulsive dance music. (CD)
"This album represents a quantum leap in her career. There's a strong Wassoulou (southern Mali) sensibility to the music which uses the pentatonic scale (familiar to Westerners through blues and rock); it's wonderfully hypnotic on "Minia," before exploding into a rhythm-fest on "Sisse," where guitar and percussion power the music along under Doumbia's elegantly rough voice. But it's not just the performance, although the mix of ancient and modern is wonderfully balanced, the electric guitar finding room for itself without ever smothering Doumbia's band or voice; it's the material, a collection of nagging, infectious songs like the glorious "N'tana," based around a riff on the kamale n'goni. But that's merely one highlight in a complete program of delights. The centerpiece, however, might be the long "Foly," which builds over the course of seven minutes into a mesmerizing tour de force for Doumbia and her musicians before coming down slowly on the a cappella "Demisen." Beautiful." (AllMusic)
Geslaagde verzamel-CD met "Grote" Afrikaanse artiesten waaronder Osibisa, Kanda Bongo Man, Hugh Masekela en Ladysmith Black Mambazoo. (H.L.)
"Ondanks het (commercieel, niet artistiek) floppen van Joss Stone's supergroep SuperHeavy, is haar Project Mama Earth van eenzelfde opzet, te weten het versmelten van culturen. De basis ontstond al tijdens haar debuut "The Soul Sessions", waar allround drummer Jonathan Joseph musical director was en zij in gesprek raakten over Josephs eigen drumboek Exercises In African-American Funk, dat voornamelijk handelt over de oude Kameroense ritmes Mangambe en Bikutsi die de bevolking aldaar traditioneel gebruikt(e) om hun voorouders te contacteren en allerhande feestelijkheden te vieren. Joseph betrok zijn oude Kameroense vriend en multi-instrumentalist Étienne M'Bappé (sowieso een van de beste bassisten ter wereld) bij de ruwe schetsen. Op keyboards Jonathan Shorten, een goed bekende in de discografie van Stone, en vermaarde creatieve alleskunner Nithin Sawney. Resultaat is een plaat die één en al 'natuur' ademt. Niet vergelijken met SuperHeavy, gewoon kalm ondergaan. Louterend, wedden?" (Albert Jonker, Platomania)
Album waarop Simon op opvallende wijze met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Los Lobos, the Everly Brothers,... samenwerkt. Dit leidt tot heerlijke liedjes met soms een Afrikaans jasje, soms een Noord- of Midden-Amerikaans jasje. Klassieker uit 1986, vaak met Zuid-Afrikaanse invloeden en gespeeld door zwarte musici uit dat land (waaronder wonderbassist Baghiti Khumalo en het koor Ladysmith Black Mambazo). Met o.a. zydeco-invloeden zoekt hij 't ook dichter bij huis. Deze heruitgave is niet alleen geremasterd, maar bevat ook een aantal extra tracks in de vorm van demo's en vroege versies van album tracks.
In 2012 was Paul Simon de headliner van het Hard Rock Calling Festival. Weinig harde rock echter, bij deze Amerikaanse veteraan-singer-songwriter. Hij speelt een set van meer dan twee uur, die opent met seventiesclassics als "Kodachrome" en "50 Ways To Leave Your Lover". De legendarische Grammy-winnende drumshuffle uit dat nummer, van Steve Gadd, wordt hier kundig gespeeld door Jim Oblon. Ook in zijn band vinden we o.a. een saxofonist en trompettist én bassist Bakithi Kumalo en gitarist Vincent Nguini: twee Zuid-Afrikaanse virtuozen die indertijd op "Graceland" (1986) meespeelden. Halverwege de set wordt een deel van de groep ingeruild voor nóg meer "Graceland"-musici, inclusief het koor Ladysmith Black Mambazo en trompettist Hugh Masekela. Met deze line-up worden 9 van de 11 "Graceland"-nummers gespeeld, met o.a. fraaie features voor de in juli 2017 overleden gitarist Ray Phiri. Ook te gast is reggae-legende Jimmy Cliff, die op gloedvolle wijze ook 2 eigen songs brengt. Die 2 nummers ontbreken op de CD's.
"De 29-jarige Karsu Dönmez heeft inmiddels een prachtige palmares achter haar naam. Ze speelde piano in het restaurant van haar ouders in Amsterdam waarna we haar ineens in Carnegie Hall in New York zagen optreden. Ze stond al 2x op het befaamde North Sea Jazzfestival, bracht eerder twee albums uit en won in 2016 een Jazz-Edison! Nu is ze terug met een nieuw album waarmee ze weer de aangename mix van lichte popmuziek, Jazz en Turkse muziek combineert. (...) Mooi om Karsu op dit album als een zelfbewuste vrouw te horen die ook haar mening durft te ventileren.http:// De mix van liedjes in de Engelse en Turkse taal pakken goed uit waarbij ze bewijst dat ze vocaal ontzettend sterk is. Ze schreef de muziek en teksten voor alle liedjes en we horen haar ook nog op piano op de meeste tracks." (Mpodia)
"Nu het Talking Heads-oeuvre voorbeeldig is heruitgebracht, mag deze revolutionaire schakel niet ontbreken. Voorzien van uitgebreide liner notes en met 7 extra tracks die, aldus Byrne, eigenlijk op het originele album hadden moeten staan maar vanwege de beperkte vinylcapaciteit niet pasten. Het album sloeg in als een bom. Allerhande found footage van radiodialogen, TV-evangelisten, duiveluitdrijvers, predikanten en de Libanese zangeres Dunya Yunis werd voorzien van dezelfde bezwerende mix van funk, pop, avant-garde en Afrikaanse ritmiek die ook "Remain In Light" tot zon baanbrekende plaat maakte. Het duo werkte ook grofweg met dezelfde gastmusici als bij Talking Heads rond die tijd plus o.a. producer/bassist Bill Laswell en avant-gardist Robert Fripp. Het leidde tot een plaat die weliswaar stukken broeieriger, donkerder en angstaanjagender uitpakte dan Talking Heads, maar de manier waarop de uiteenlopende componenten als organisch geheel in elkaar grijpen, blijft woest fascinerend." (Erik vd Berg, Oor)
"Bolgatanga (het betekent "Steen-stad", "bolga" betekent in het Gurune: steen) is de hoofdstad van de Ghanese Upper East Region - de meest noordoostelijke provincie van het land. De stad Bolgatanga, die volgens de Bradt Guide van 2003 70.000 inwoners telde, is ontstaan als een marktplaats aan de zuidkant van de Transsahara-handelsroutes die door de eeuwen heen garant hebben gestaan voor een levendige handel - en voor culturele beïnvloeding van de aan de Sahara grenzende delen van Sub-Saharisch Afrika door de Arabisch-islamitische culturen van Noord-Afrika en het Midden-Oosten." (Wikipedia)
'Op Touristes hoor je een Malinese gitaarvirtuoos en Amerikaanse ‘vocal loops’-specialiste wonderlijk mooie muziek creëren. Gitarist en zanger Vieux Farka Touré mengt Met zijn elektrische gitaar met gemak Malinese blues met wereldmuziek, rock, reggae en soul. De Amerikaanse zangeres Julia Easterlin maakt in haar muziek veel gebruik van een looping machine. Daarmee neemt ze verschillende lagen van haar eigen stem op en creëert zo meerstemmige zang. De lichte, expressieve stem van Julia klinkt prachtig bij Vieux’ moderne stijlenpalet. Het duo begint en eindigt met originele nummers, daartussen zit een blokje eigenzinnig gearrangeerde covers van Bob Dylan (Masters of War), Fever Ray (I’m Not Done) en een Amerikaanse traditional (The Pines). Mali, Amerika, pop en funk; het kleurrijke duo spreekt zich uit tegen oorlog en geweld en nodigt uit tot verbroedering." (Muziekweb)
Bevat de grote hits die Afrikaanse artiesten de laatste jaren in Europa hadden, vaak in een dansbare europroduktie (Wes, Mory Kante, Khaled, Deep Forest, Youssou & Neneh) en wat ouder werk (Myriam Makeba, Hugh Masekela).
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
