Zaide (oorspronkelijk Das Serail) is een onvoltooide Duitstalige opera geschreven door Wolfgang Amadeus Mozart in 1780. In 1779 begon Mozart in Salzburg aan een nieuwe opera (nu bekend als Zaide , hoewel Mozart die titel zelf niet gebruikte). De opera bevat gesproken dialogen, waardoor het ook wel een Singspiel (letterlijk "zingend toneelstuk") wordt genoemd. Alleen de aria's en ensembles uit de eerste twee akten werden gecomponeerd. Een ouverture en een derde akte ontbreken. Het werk raakte verloren tot na zijn dood, toen zijn vrouw Constanze Mozart het in 1799 terugvond tussen zijn verspreide manuscripten. De fragmenten werden pas in 1838 gepubliceerd en de eerste uitvoering vond plaats in Frankfurt op 27 januari 1866, de 110e verjaardag van Mozarts geboorte. Zaide wordt sindsdien beschouwd als de basis van een meesterwerk en heeft veel lof ontvangen. (wikipedia.org)
Thamos, König in Ägypten is een Duits toneelstuk van Tobias Philipp von Gebler waarop Wolfgang Amadeus Mozart opera- en koormuziek componeerde. Mozart kreeg al in 1773 de opdracht voor deze toneelmuziek. In 1779 herwerkte Mozart de koren voor het theatergezelschap van Johann Böhm en voegde een derde toe, en waarschijnlijk herzag hij ook de instrumentale muziek. Hij stond ook toe dat de Sinfonian als ouverture werd gebruikt. Böhm gebruikte de muziek echter voor het toneelstuk Lanassa van Karl Martin Plümicke. Al in 1783 klaagde Mozart dat het publiek in Wenen de interesse in het stuk en daarmee de gelegenheid om zijn muziek te horen had verloren. (...) Koning Thamos houdt van Sais, de priesteres van de godin. Zonder het te weten is ze in feite de dochter van koning Menes, die verkleed is als de hogepriester Sethos. Wanneer Sethos onthult wie hij is, wordt de verraderlijke generaal Pheron door een flits gedood. Zijn slechte tante, de priesteres Mirza, pleegt zelfmoord. (wikipedia.org)
"(...)Mendelssohn wist in ieder geval wel wat er bij het schrijven van een opera kwam kijken, want in zijn jeugd had hij er al verschillende gecomponeerd. Die waren echter niet in de openbaarheid gekomen, maar uitgevoerd in de familiekring van het ouderlijk huis. Daartoe behoort ook Der Onkel aus Boston, door Mendelssohn geschreven in 1822-1823 (dus op 14jarige leeftijd). Het werk bestaat uit 14 nummers, die niet erg duidelijk op elkaar aansluiten, aangezien er in het libretto nog veel gesproken tekst tussen stond. Als theaterstuk is het werk dan ook niet bijzonder overtuigend, mede door de wat moeizame, op een overmaat aan persoonsverwisselingen steunende plot. Wat blijft is de bewondering voor de muzikale begaafdheid die Mendelssohn als tiener al ten toon kon spreiden. De sfeervolle aria's en fraaie ensembles vervelen geen ogenblik en bevestigen dan ook het volkomen terecht is dat dit fascinerende jeugdwerk eindelijk eens op cd is verschenen." (muziekweb.nl)
Dirigent Hervé Niquet heeft zich met Le Concert Spirituel toegelegd op het vertolken van Franse muziek uit de zeventiende en achttiende eeuw. Hierbij werpt hij zich ook op als ambassadeur van vergeten muziek, zoals deze opera van Grétry. De opera’s van Grétry zijn in de loop van de negentiende eeuw verdrongen, maar vormen desondanks een belangrijke schakel in de ontwikkeling van het genre. Grétry greep terug op het klassieke drama door, in vergelijking tot zijn voorgangers, veel gebruik te maken van recitatieven, terwijl hij spaarzaam was met koren en balletten. Op deze manier werd de verhaallijn zo min mogelijk onderbroken. Andromaque is een van zijn weinige tragedies en daarin heeft het koor wel een belangrijke plaats. Het leverde bij het publiek in 1780 de kritiek op dat het werk veel op een oratorium leek. Niquet tekent voor een galante uitvoering, waarbij de zangers en het orkest een gepolijst geheel vormen. (muziekweb.nl)
Gaetano Donizetti werd in 1797 geboren in een donkere kelder in Bergamo. Het gezin met zes kinderen was arm, maar Donizetti had het geluk gratis muziekonderwijs te kunnen volgen op de school van operacomponist Simone Mayr. Mayr erkende Donizetti's talent, gaf hem compositielessen en zorgde ervoor dat hij zijn studie in Bologna kon vervolgen. Ook hielp hij hem aan zijn eerste operaopdracht. Donizetti werkte keihard en componeerde jarenlang zo'n vier opera's per jaar. Een groot deel van zijn carrière werkte hij in Napels, wat wel als verklaring gegeven wordt waarom hij in artistiek opzicht relatief conventioneel bleef. Het operapubliek in Napels had een conservatieve smaak en de censuur was er uitzonderlijk streng: geen grof geweld of 'onfatsoenlijke' romantische relaties op het podium. Als Donizetti echter uitgedaagd werd door een uitzonderlijk libretto, kon hij wel degelijk conventies doorbreken. Hij had het talent om razendsnel te kunnen componeren en schreef in totaal zo'n tachtig opera's (...)|
"Mozart wrote "Il re pastore" only a few months after "La finta giardiniera" in 1775 and, following on from his three previous opere serie, "Mitridate", "Ascanio in Alba" and "Lucio Silla", it was his last completed early opera before his succession of masterpieces beginning with "Idomeneo". Harnoncourt is a driven man in this live recording. Concentus Musicus and all the singers deliver strong and musically rewarding performances but there is always an awareness that Harnoncourt is trying to provide this work with a dramatic impetus which perhaps it cannot quite sustain. 4/5" (classical-music.com)
La Finta Semplice ("De geveinsde eenvoud") is een opera buffa in drie bedrijven van Wolfgang Amadeus Mozart. Deze opera werd voor de eerste keer opgevoerd in Salzburg in 1769. We zijn in Cremona op het eind van de 18e eeuw. De Hongaarse kapitein Fracasso is verliefd op Donna Giacinta, terwijl zijn luitenant Simone verliefd is op haar meid Ninetta. Om de twee norse broers van Giacinta, Don Cassandro en Don Polidoro, af te leiden van de verleidingen wordt de zus van Fracasso ingeschakeld, barones Rosina. Zij zal zich voordoen als een simpele ziel en zo de aandacht van de broers trekken. De twee broers worden verliefd op Rosina. Hier maken Giacinta en Ninetta handig gebruik van en vluchten weg. Cassandro en Polidora menen dat Giacinta er met de kostbare familiejuwelen vandoor is, en beloven Fracasso en Simone dat ze met de meisjes mogen trouwen als ze ze kunnen terugbrengen. Zo gezegd, zo gedaan. En als ook Cassandro met Rosina huwt, is iedereen gelukkig... behalve Polidoro natuurlijk... (wikipedia.org)
L'inganno felice verhaalt over Isabella, de vrouw van hertog Bertrando. Zij is door roddels van Ormondo - wiens avances zij afwees - en Batone in diskrediet gebracht en in een bootje op zee aan haar lot overgelaten. Tarabotto, een mijnwerker, heeft haar gered en neemt haar in huis op als zijn nichtje. Als jaren later de hertog het mijnwerkersdorpje bezoekt, komt het uiteraard tot een confrontatie. Met de zogenaamde "reddingsopera" L'inganno felice had Rossini in 1812 onmiddellijk succes. De opera behoort dan ook tot een van zijn meest inventieve en sprankelende werken. (...) (musico.nl)
"Vicente Martín y Soler (Valencia, 2 mei 1754 - Sint-Petersburg, 11 februari 1806) was een Spaans componist. Zijn achternaam bestaat, als gebruikelijk in veel Spaanstalige landen, uit de achternaam van zijn vader en die van zijn moeder. Hij componeerde meer dan 30 opera's (waarvan er 21 bewaard zijn gebleven) en balletmuziek, waarvan vele hits waren in zijn tijd. Hoewel hij tegenwoordig nauwelijks nog bekend is, was hij in zijn tijd niet minder beroemd dan zijn tijdgenoot Mozart. Het hoogtepunt van zijn carrière werd bereikt in Wenen met drie komische opera's met een libretto van Lorenzo Da Ponte. (...)" (wikipedia.org)
Hector Berlioz was de meest romantische onder de romantici: zijn voortdurend wisselende gemoed spleet het traditionele symfonieorkest uiteen in talloze divisies en zijn idealistische verlangen vervaagde de grenzen tussen symfonie, opera en oratorium. Geen wonder dat zijn revolutionaire expressie weinig waardering oogstte: in die tijd was menigeen amper bekomen van Beethovens innovaties. Het onbegrip was wederzijds: Berlioz haatte de conventies van het gangbare concertbedrijf. Pas na zijn dood kreeg Berlioz de erkenning die hij verdiende. De meeste muziekliefhebbers kennen Berlioz vooral van de 'Symphonie Fantastique', waarin de componist een aantal opiumvisioenen uitbeeldde. Met deze uit de hand gelopen 'bad trip' trachtte hij het hart van de Shakespeare-actrice Harriet Smithson te veroveren. Andere hoogtepunten zijn de dramatische legende 'La Damnation de Faust', de symfonie 'Roméo et Juliette', het Requiem en de opera 'Les Troyens'(muziekweb.nl)
L'elisir d'amore (Het liefdeselixer) is een opera in twee bedrijven van de Italiaanse componist Gaetano Donizetti. Felice Romani schreef het Italiaanse libretto. De première was in het Teatro della Canobbiana, te Milaan op 12 mei 1832. (nl.wikipedia.com)
Médée (vanaf de tweede druk "opéra comique" genoemd) is een opera van Luigi Cherubini, over de mythische Medea. Het libretto van Nicolas Etienne Framéry (François Benoît Hoffmann) berust op de gelijknamige tragedie (1635) van Pierre Corneille, welke op zich weer teruggaat op de versie van Euripides en die van Seneca. De première was in het Théâtre Feydeau op 13 maart 1797 te Parijs.|
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
