Bass trombonist and tubaist Bill Lowe has been a major force in the music world for over thirty years as a performer, composer, producer, and educator.As co-leader of the Bill Lowe/Philippe Crettien Quintet, Lowe is co-producer and principal composer of that aggregation?s debut album, (Sunday Train). The 1991 French tour of the quintet included an engagement at the Sunset Club in Paris. The quintet served as featured performers and workshop faculty for the City of Toulon Jazz Festival, where Prof. Lowe was the Director of Pedagogy and Instruction from 1991 through 1995. Philippe Crettien born in the South of France, son of French diplomats grew up mostly in North Africa, USA and England. After listening to John Coltrane, Wayne Shorter and Sonny Rollins switch to the tenor saxophone in College. After one year studying Musicology in the Sorbonne University and jazz saxophone at the C.I.M in Paris, attended Berklee College of Music and New England Conservatory in Boston.
"Een recital van Michiel Braam is als een muzikale reis, waarbij diverse stijlen en invallen de revue passeren. Zo verzeilen we na het onderzoekende beginnummer ‘Opus Expresso’ in de vette blues ‘Q11’. Ook luisteren we naar boeiende bewerkingen van de door Billie Holiday klassiek geworden standards ‘The Man I Love’ en ‘Gloomy Sunday’. Het laatste nummer vormt een diep ontroerend in memoriam voor zijn in 2013 overleden student Robin Cornelissen. Een uitvoering die je recht in het hart raakt. Speels klinkt Braam in de boogiewoogie ‘Pit Stop Ball Ad’, het van stevige baslijnen voorziene ‘Opus Walk’ en het onderzoekende ‘Opus Search’. De sentimentele ballad ‘Memories of You’ wordt vakkundig uitgekleed en in stukjes geknipt. Het slotnummer ‘Cuba, North Rine Westphalia’ gaat na een heftig atonaal begin moeiteloos over in een Antilliaanse wals. Braam zijn muzikale fantasie is grenzeloos en niets is boeiender dan om een uitvinder te horen stoeien achter de piano." (Jazzenzo)
"The cover of tenor saxophonist Walter Smith III and Matthew Stevens’ second co-led album is hilarious: It’s literally the same as the first In Common, but with pianist Micah Thomas, bassist Linda Oh, and drummer Nate Smith’s faces replacing those of Joel Ross, Harish Raghavan, and Marcus Gilmore. Is it a harbinger, one might wonder, of the music within? Same stuff, different faces? The overall treatment is different, although Smith shows much the same level of creative energy that Gilmore did on the first album. Throughout, Thomas is busier and more harmonically rich than Ross’ thoughtful but somewhat sparse vibraphones. This stronger presence pushes Oh’s bass into nearly subliminal territory—but what magic she works there. She brings a physical authority to the vamp on Stevens’ “Cowboy,” and all but improvises a counterpoint to the guitarist’s solo on “Provinces.” Yes, Smith and Stevens are the leaders and star attractions, but their best decisions seem to be about the company they keep." (JazzTimes.com)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
