"Anne Clark - Live is een dubbelalbum dat werd uitgebracht in 2009. Het album behoort tot het genre dark wave, met invloeden uit elektronische muziek en poëzie. Op dit livealbum brengt Anne Clark samen met haar band een krachtige combinatie van sterke elektronische beats en haar kenmerkende, gesproken poëzie, wat resulteert in een intens en meeslepend concertgevoel. De opname kenmerkt zich door een intelligente elektronische sound die perfect samenvalt met de donkere, literaire teksten van Clark. Haar stem en voordracht vormen het middelpunt van de live-ervaring, waarbij het publiek wordt meegenomen in de sfeer van haar diepzinnige en soms maatschappijkritische werk. Het album bestaat uit twee cd’s en legt nadruk op de unieke verhouding tussen muziek en poëzie waar Anne Clark om bekendstaat. (bol.com)
Geremasterde heruitgave van het debuutalbum van Suicide, met als bonus een cd met live-opnamen uit 1977. "Proof that punk was more about attitude than a raw, guitar-driven sound, Suicide's self-titled debut set the duo apart from the rest of the style's self-proclaimed outsiders. Over the course of seven songs, Martin Rev's dense, unnerving electronics -- including a menacing synth bass, a drum machine that sounds like an idling motorcycle, and harshly hypnotic organs -- and Alan Vega's ghostly, Gene Vincent-esque vocals defined the group's sound and provided the blueprints for post-punk, synth pop, and industrial rock in the process. Though those seven songs shared the same stripped-down sonic template, they also show Suicide's surprisingly wide range." (AllMusic)
"Dit zevende album van Future Islands heeft een prominentere rol voor gitarist William Cashion dan ooit tevoren. Vooral in "Corner Of My Eye" klinkt dat als een aanwinst. Even lijkt dit weer een ballad te zijn van het weinig enerverende soort, maar dan bloesemt het nummer halverwege open en krijgt het kalme bedje van synthesizers waarover frontman Samuel T. Herring zoals gewoonlijk weer uiterst gevoelig zijn hartzeer van zich afzingt gezelschap van een zachtjes schurende gitaarlijn. Het naar disco(!) neigende "Say Goodbye" stemt een stuk vrolijker dan de titel doet vermoeden en het meeslepende "King Of Sweden" is uitermate geschikt om Herring op het podium als vanouds uit zijn plaat te laten gaan met gekke dansmoves en vocale kwinkslagen. Daardoor kijken we er toch naar uit om de band weer eens live aan het werk te zien." (OOR)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
