""Sexistential", afkomstig van een icoon dat al jarenlang op het experimentelere randje van pop opereert: Robyn. Zelf omschreef de Zweedse dit album als ‘always horny, but not always sexy’ en als geïnspireerd door alles wat zij als sensueel ervaart in het leven. En dat blijkt de spijker op zijn kop. In geen enkel liedje is sprake van straight-on seks; de gemeenschappelijke deler is dat Robyn steevast smeekt om een kink die de dopamineproductie in haar hersenen bevordert: "Blow My Mind", "Talk To Me", "Light Up" of wees "Really Real". Muzikaal ziet ze pop nog steeds als een immens spectrum waarin ze vrij kan bewegen. De tracks van vloeien niet zoals een geoliede vrijpartij doet, maar schuren, botsen en tasten af. Het titelnummer combineert rap, hyperpop en techno, "Talk To Me" klinkt als de bubbelende dancepop van haar Body Talk-trilogie en in "Dopamine" gebruikt Robyn iedere knop en functie van haar synthesizer om een soundscape te bouwen die steeds weer nieuwe impulsen onthuld. Heerlijk kinky plaat!" (OOR)
“Uit het land dat nooit smelt, komt een geluid dat leven, jeugd en belofte uitstraalt. Riit, is een nieuwe artiest die ruimte voor zichzelf creëert in de electropopwereld met Inuktitut-teksten (inheemse taal) en diepe ritmische vocalen, gelaagd over synth-tracks en plakkerige, statische elektronische texturen. Riits muziek komt voort uit zeer specifieke omstandigheden van plaats, taal en ervaring. Op haar debuutalbum zingt Riit over de helderheid van vergeving, de afdruk van het verleden op het heden en persoonlijke ontkoppeling. In Inuktitut verkennen Riits nummers familie, leven en liefde. Dankzij een EP met drie nummers die in 2017 werd Riit genomineerd voor Beste Radiosingle (Indigenous Music Awards) en Inheemse Artiest van het Jaar (Western Canadian Music Awards). Voor een artiest die slechts een handvol optredens heeft gegeven, zijn een optreden in Londen voor de hertog en hertogin van Sussex (Harry & Meghan) en een uitverkochte show in Parijs hoogtepunten van een jonge carrière.” (Riit Music)
"Though there are some uninspired experiments here, such as the filler of “Yogurt And Fake Tan,” much of the album is a fun, campy listen. One somewhat questions the high-art pretensions the duo suggest, which apparently call on Broadway for inspiration. Yet one can never tell, even in hindsight, what this album was about. As it stands, in it’s twisted, cheesy and somewhat out-of-touch self in 2013, it is a fun little document. And even if this fun is split evenly between half-intended and half-unintended, it is fun nonetheless."(mxdwn.com)
"Van Charli XCX’s beginjaren als mainstream popvedette, tot haar Y2K-fase en alles ertussen, zagen we een artieste die elk jaar harder streefde naar een eigen identiteit. Die zoektocht heeft haar uiteindelijk bij "CRASH" gebracht, waarin ze haar nieuwe, futuristische stijl vermengt met het verleden. Ze beperkt zich hierbij niet tot de deeltjes van haar eigen artistieke oeuvre, maar ook uit die van anderen. Al die invloeden van de jaren tachtig tot tweeduizend, netjes weggestopt in een modern jasje, klinkt ons enorm verfrissend in de oren. Een popster die tien jaar na haar doorbraak nog relevant is, en zichzelf keer op keer opnieuw weet uit te vinden? Het is een zeldzaam fenomeen, maar Charli XCX is het levende bewijs dat het kan." (Dansende Beren)
“Wat je hoort is een album waarop het puinruimen is. Terwijl de bezem er doorheen gaat en het stof opdwarrelt, komt de geest van de band voor het eerst in jaren weer duidelijk naar voren. Muzikaal is de lijn nog steeds niet helemaal gevonden, maar de weg terug tekent zich heel helder af. Als er iets is wat het oeuvre van Hurts kenmerkt, is dat het tweetal vaak op het randje van edelkitsch balanceert. En zo schiet 'Faith’ alle kanten op. Als het raak is, is het ook meteen een echte terugkeer naar de vorm. Melancholie, reflectie, duisternis met een vleug licht aan het eind van de tunnel, dit had zo op de eerste platen kunnen staan. “Trying to make the best of the state I’m in”, zo zingt Hutchcraft en dat vat eigenlijk het album mooi samen. ‘Faith’ is dus geen perfect, maar wel een heel interessant album. Je merkt aan alles dat Hutchcraft en Anderson hier met frisse moed de grenzen aan het aftasten zijn van wie zij zijn en van wat de identiteit van hun band is.” (Written In Music)
“For ‘Broken Devotion’ especially, the sturdy electronics paint a somewhat bleak portrait, Hollie’s lyrics often being notably poetic but dangerously careful with specifics. Still, the steady rock throb of “Incinerate” and strobe-synth credits-scroll that is “The Promise” indicate that Mint Julep is only getting better with time. The numerous synth textures and similar tempos do blur things together a bit (especially in the first half), but just like a real-life Mint Julep, it won’t belong before you’re craving some more.” (PopMatters)
"Nectar: Een vocaal hoogtepunt. De deprimerende melodieën die we gewend zijn van Joji zijn vervangen door een hoge dosis energie en aanstekelijke refreinen. "Nectar" is een krachtig album dat Joji’s flexibiliteit binnen genres bewijst. Het is anders dan zijn voorafgaande materiaal, maar de goede keuze van instrumenten en zijn vocaal talent tonen dat hij alles aankan. Joji is een genie wanneer het aankomt op de juiste woorden gebruiken, hij laat ons werkelijk dingen voelen. Door zijn stem zitten we van begin tot eind vast in zijn verhaal. Nectar is misschien wel Joji’s vocale hoogtepunt. Hopelijk blijft de Japanse zanger zo verder doen." (Dansende Beren; 4 uit 5 sterren)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
