""The Boy Who Played The Harp" is een plaat waarin Dave het grote boek openslaat, de wereld inademt en zichzelf probeert te begrijpen. Het is een album voor de echte fans, niet voor de massa. De titel verwijst naar het Bijbelse moment waarop David harp speelt om koning Saul te kalmeren, hij versloeg Goliath en werd uiteindelijk koning: muziek als wapen, als medicijn, als verlossing. Dat idee vormt de kern van dit album. "The Boy Who Played The Harp" is een project dat je even op je in moet laten werken. Het is een project dat richting geeft, zowel aan Dave zelf als aan de toekomst van Britse rap. Hij klinkt volwassen, zelfverzekerd en op zoek naar genade. Wederom een sterke en unieke toevoeging aan Dave’s catalogus." (nieuweplaat.nl; cijfer: 8/10)
"Diggy Dex opent de cd sterk met een portie leuke lines: “Ik ben niets meer dan een dude op een mic/ die wat ik daarvoor zei toevallig wat op rijm.” Dit is tevens de titeltrack van het album en een prima introductie, vooral tekstueel. Dat is dan ook meteen het sterkste punt van Diggy Dex op deze cd. In iedere track vind je wel lines die je doen nadenken....Het moge duidelijk zijn dat Verhalen Vanuit De Sofa tekstueel een ijzersterk album is geworden. Maar dat niet alleen, ook qua beats en flow zit het goed. Zoals in de introtekst vermeld was: ik had geen hoge verwachtingen van dit album, misschien dat ik daarom zo enthousiast ben. Toch kan ik met enige zekerheid zeggen dat dit voor velen een goede tot zeer goede cd is, of je nou wel of geen hoge verwachtingen had." (hiphopinjesmoel.com)
"Op zijn twaalfde album, "The Death Of Slim Shady (Coup De Grâce)", neemt Eminem definitief afscheid van het duistere en respectloze alter ego dat hem in het verleden veel kritiek opleverde. Helaas is de uitvoering niet altijd even bevredigend. Op een aantal nummers vecht Eminem overduidelijk tegen Shady en zijn smaakloze uitingen, maar op een nummer als "Road Rage" is onduidelijk of het niet Eminem zelf is die een aversie heeft voor transgenders en mensen met een hoog gewicht. Maar "The Death Of Slim Shady (Coup De Grâce)" is wisselvallig en klinkt regelmatig als oud werk, opener "Renaissance" komt uit de tijd van "Encore" (2004) en "Houdini" is net "Without Me" uit 2002. Een derde van de negentien nummers had, net als Shady, een genadeklap (vertaling van Coup de Grâce) mogen krijgen. Het zou fijn zijn als de talentvolle rapper na Shady’s dood ruimte heeft voor nieuwe onderwerpen." (Het Parool)
"Voor iemand die maar 26 jaar oud is geworden, heeft de Amerikaanse rapper Mac Miller (Malcolm McCormick) een flink oeuvre nagelaten. Toen hij in september 2018 overleed aan een overdosis drugs, had hij vijf studioalbums, een dozijn mixtapes en een berg singles gemaakt. Er lag ook nog het nodige op de plank. Zoals "Balloonerism", een album uit 2014, dat nu uit is als zijn tweede postume titel. Hij rapt vals in "5 Dollar Pony Rides" om zich vervolgens in een schuimbad van jazzy soul te laten zakken in "Friendly Hallucinations". Macaber wordt het op het eind: ‘What does death feel like?’, vraagt hij zich af in "Rick’s Piano"." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren)
"Het is altijd huiveren als een klassiek duo samenkomt om een vervolg te geven aan hun baanbrekende album van weleer. Zo ook bij all time hiphoplegendes Snoop Dogg en Dr. Dre. Wat doet "Missionary" voor hun legacy? En warempel, Snoop klinkt zowaar gezond en fris op "Missionary". Hij bewijst – nog altijd met slechts maximaal vijf flows – dat hij nog steeds geweldig kan rappen. Zijn stemgeluid is zo uniek dat hij daadwerkelijk alles kan proberen, en doet dat hoorbaar met plezier. Er staat niets op "Missionary" waar Snoop niet eerder over heeft gerapt, en er zijn ook amper features te vinden die voor een écht verrassende wending zorgen. Ja, Sting rapt een couplet (!) over een sample uit zijn eigen oeuvre en Method Man op een Dre & Snoop-plaat is een mooie vondst." (Hiphopinjesmoel.com)
"Er leek iets in de lucht te hangen, toch kwam het zesde album van wellicht de beste rapper ter wereld, Kendrick Lamar als een verrassing. "GNX" is met drie kwartier betrekkelijk kort en klinkt pakkender dan zijn vorige album. De sound die op heel "GNX" wordt vastgehouden is die van de West Coast uit de jaren negentig die met zompige synths en vloeiende baslijnen wordt doorgetrokken naar het heden. Lamar brengt niet alleen een ode aan het verleden, met in "Reincarnated" opnieuw verwijzingen naar zijn grote idool Tupac. Ook introduceert hij een hele stoet jonge rappers uit Compton (Los Angeles), waar hij zelf opgroeide. Naast SZA die in twee liedjes fraaie vocalen levert, heeft Lamar verder geen grote namen nodig voor zijn verhaal. In het slotnummer "Glory" heeft hij je toch weer te pakken. Het lijkt een liefdesliedje, alleen is het niet zijn vrouw maar zijn schrijverschap waaraan hij de liefde verklaart." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"At the time of its release in March 1990 nearly all of the attention spent on Public Enemy's third album, Fear of a Black Planet, was concentrated on the dying controversy over Professor Griff's anti-Semitic statements of 1989. Fear of a Black Planet encompasses everything, touching on seductive grooves, relentless beats, hard funk, and dub reggae without blinking an eye. All the more impressive is that this is one of the records made during the golden age of sampling, before legal limits were set on sampling, so this is a wild, endlessly layered record filled with familiar sounds you can't place; it's nearly as heady as the Beastie Boys' magnum opus, Paul's Boutique, in how it pulls from anonymous and familiar sources to create something totally original and modern. This isn't as revolutionary or as potent as Millions, but it holds together better, and as a piece of music, this is the best hip-hop has ever had to offer." (Allmusic)
"Wie vindt dat veel goede hiphop bedorven wordt door gebral over alcohol en drugs, moet dit debuut van Kneecap eens proberen: het trio uit Belfast rapt er constant over, maar vaak in het Gaelic, dus daar versta je niets van. Prettig geregeld. Zonder gekheid: "Fine Art" is een heerlijk hiphopalbum, al was het maar door de aanstekelijke afwisseling tussen eigentijds (de titeltrack) en verrukkelijk ‘oldskool’, met bassen die soms uit het werk van Dr. Alban geleend lijken ("Harrow Road"), Public Enemy-ritmiek en soms een vrouwenstem zoals je die rond 1990 in clubhits hoorde ("Love Making"). Kneecap biedt leuke, eclectische druktemakerij en fijne humor ("Drug Dealin Pagans", met Keltische fluit, over een dealende druïde). "Fine Art" is daarnaast een staalkaart van de Ierse muziekscene van nu: in opener 3CAG horen we Radie Peat van folkgroep Lankum, in het sterke "Better Way To Live" rapt Grian Chatten van Fontaines D.C. Een feest, dat is het. Hun concerten zijn de overtreffende trap." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
This is a collection of previously uncollected singles or songs that feature Kendrick from other artists' albums. Track names have been changed/altered. Here are the official track names confirmed by Shazam: 1. Kendrick Lamar 2. You Dont Know This 3. Easy Bake 4. For The Homies 5. American Dream 6. [Not on Shazam] 7. Holy Key 8. Look Out For Detox 9. We Up 10. Chopstix 11. Lack of Better Words 12. [Not on Shazam] 13. Something My Girlfriend Would Like 14. R.O.T.C. (Interlude) 15. Yung Boys World 16. Doves In The Wind
"Cypress Hill dankt zijn populariteit aan de kenmerkende opzwepende mix van rap, hiphop, hardrock en funk in een latino jasje. Zij bezitten een eigen geluid die de hiphop in de jaren '90 behoorlijk heeft gevormd. Hun kenmerkende bas-en-drumloops zorgen voor dat fijne stoned funk-geluid." (npo3fm.nl)
"Schokkerige, funky muziekstijl die geconcentreerd is rond het rappen, een vocale techniek waarbij de tekst ritmisch wordt voorgedragen in plaats van gezongen. Voor de instrumentale begeleiding wordt niet zelden een beroep gedaan op samples: geluidsfragmenten, al dan niet afkomstig van bestaande platen, die bewerkt worden tot ritmetrack (beat), melodielijn of decoratie. De eerste vormen van hiphop stammen al uit de vroege jaren zeventig, maar het genre brak pas echt door in de jaren tachtig. Hiphop kent vele varianten, van de vroege electro tot latere vormen als gangstarap, g-funk en (in Engeland) grime. Osdorp Posse, Extince en De Jeugd Van Tegenwoordig zijn enkele belangrijke Nederlandse hiphop-artiesten. Nederlandstalige hiphop wordt nederhop genoemd." (Muziekweb)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
