"Een "Best Of" is meestal een punt, maar voor Blaudzun is het een komma. Een dubbelalbum, geen chronologie, geen nieuwe nummers als lokkertje: een zorgvuldig samengestelde luisterreis. Geschikt voor wie het oeuvre wil leren kennen of wie benieuwd is naar nummers die om onverklaarbare redenen geen plek hebben gekregen in het muzikale bewustzijn; the ones that got away. Zijn muziek beweegt zich al jaren in het spanningsveld tussen groots en breekbaar. Grote melodieën, gedragen door een stem die evenveel twijfel als overtuiging uitdrukt. De arrangementen kunnen uitwaaieren, richting bombast zelfs, maar altijd met een rem erop: melodie en tekst blijven leidend. Wat op het eerste gehoor licht en toegankelijk klinkt, krijgt diepte door woorden die zelden vrijblijvend zijn. Zinnen waarin hoop en melancholie elkaar aftasten. Dansbare muziek, vaak, maar met een onderlaag die schuurt en blijft nagalmen. Alsof levenslust en verlies elkaar voortdurend in evenwicht houden." (Heaven)
"Wanneer iemand met de stem en vocale capaciteiten van Florence Welch een nieuwe plaat genaamd "Everybody Scream" uitbrengt, vlak na een gitzwarte bladzijde uit haar leven, weet je alvast zeker dat het gaat donderen en bliksemen als nooit tevoren. ‘I don’t have to be quiet and I don’t have to be kind’, opent het vocale kanon uit Londen therapeutisch de plaat. Ze vervolgt in "One Of The Greats": ‘It’s funny how men don’t find power very sexy.’ Het medicijn voor alle verdriet blijkt in eerste instantie zowel tekstueel als muzikaal in de hekserij te liggen. Het is voor de altijd mythologisch ingestelde artieste een manier om alle chaos en verdriet te kanaliseren tot iets wat vrouwelijke kracht en een levensscheppend vermogen omvat. We hoorden de band dan ook nog nooit eerder zo rusteloos en tartend. "Everybody Scream" is niet de plaat die Florence + The Machine terug naar hun Lungs-sterrendom gaat katapulteren; het zal Welch en consorten een rotzorg zijn." (OOR)
"Negen van de tien "Wild God"-liedjes speelde Cave tijdens zijn tournee in 2024 (o.a. in de Ziggo Dome) met zijn tienkoppige band en een gospelkoortje. En allemaal hadden die live veel meer overtuigingskracht dan de studioversies. Alleen daarom al is het dit live-dubbelalbum een goed idee. De drie liedjes aan het begin van die concerten en ook dit album, laten Cave op z’n allerbest en meest verheffend horen. De doem van weleer heeft plaatsgemaakt voor een jubeltoon. ‘We’ve all had too much sorrow, now it’s time for joy’, zingt hij in "Joy". Misschien wel het mooiste liedje van "Wild God", hier door een haast emotioneel klinkende Cave door enkel orgel en koor begeleid. Tussen de voortreffelijke uitvoeringen van nieuw werk strooide Cave in de concerten met veel soms wel veertig jaar oude publieksfavorieten. De donderende baslijnen van Colin Greenwood (tijdens de tournee geleend van Radiohead) tillen "Tupelo" (1985) ook hier op." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
