"Zestien jaar na zijn laatste album met nieuw materiaal keert Frampton terug met "Carry the Light", zijn meest persoonlijke plaat tot dusver. Samen geschreven en geproduceerd met zijn zoon Julian, en ingekleurd door een indrukwekkende gastenlijst, klinkt de 76-jarige legende als iemand die niets meer heeft te bewijzen maar alsnog alles geeft. De titeltrack opent met dance-gezang van leden van de Absentee Shawnee-stam, waarna Framptons kenmerkende gitaar het overneemt in een smeekbede om eenheid. "Buried Treasure" is een ontroerende Tom Petty-hommage, waarbij elke regel een verwijzing naar een Petty-nummer bevat en Tench op orgel een indringende bijdrage levert. Sheryl Crow blinkt uit op de midtempo-rocker "Breaking The Mold", en Tom Morello spuit zijn protestrock-energie in "Lions at the Gate". De jazzachtige "Islamorada" met H.E.R. en het meerdelige "Tinderbox", geïnspireerd door Marvin Gaye, tonen de breedte van Framptons muzikale horizon. Het album is een vreugdevolle en vitale comeback." (Maxazine)
"Het live-album heeft door de setlistkeuze opvallende momenten te over. Zoals de live-versie van "Meeting Across The River" van het album "Born To Run", dat hij zelden live speelt. Voor de doorsnee Springsteen-liefhebber zal het misschien een gemis zijn dat grote hits als "The River" en "Born In The U.S.A." niet op dit album staan. Al worden zij dan weer bediend met "Born To Run" en "Dancing In The Dark". Maar voor grote Springsteen-fans was dit een concert met een droomsetlist met nummers die niet vaak op zijn setlist staan. Alleen daarom al is het mooi dat deze officiële live-registratie er is. Op zijn 75ste klinkt hij dan niet meer als op zijn debuutalbum uit 1973, maar zijn stem heeft juist meer diepte en karakter gekregen. Met de nog altijd sterkte begeleiding van The E Street Band is duidelijk op het album te horen dat ze ook in dit decennium nog altijd meedoen in de eredivisie van het live-circuit." (Maxazine; cijfer: 8/10)
Ook vaak "Wall Of Dolls' genoemd, niet het eerste album, wel het eerste met de bezetting die bijeen zou blijven tot in de 21ste eeuw aan toe: drummer Cesar Zuiderwijk maakt hier namelijk z'n plaatdebuut. Het album bevat twee hits: "As Long As The Wind Blows" en vooral "Back Home", met de mooiste Nederlandse rockgitaarriff allertijden (Ritchie Blackmore zou er een moord voor doen). Deze 2026-editie is de eerste heruitgave waarvoor de originele studiomasters zijn gebruikt. Band-archivaris en reïssue-producer Wouter Bessels heeft ervoor gezorgd dat deze nummers helderder en beter dan ooit klinken. Bij de albumsessies werden geen andere nummers opgenomen dan die op de plaat verschenen zijn. Wel werd later in 1970 de single "Holy Holy Life"/"Jessica" opgenomen. Die single, plus de 'US single version' van "Back Home", zijn hier als bonustracks te vinden. Zoals altijd bij deze heruitgaveserie is er voorzien in een mooi boekwerkje met wetenswaardigheden door Earring-biograaf Jeroen Ras en producer Bessels.
"From the first riff, which hasn’t come to make small talk, Cheap Trick are plainly here to do what they do best. Punkily raucous but never losing control, these septuagenarians are still tapped into the motherlode of rock, 48 years since their debut. They’re still bright beasts who understand its essence: they know it, own it, like Parliament knew funk, like ABBA knew pop, like Hank knew country. If they’re less about straight lines than AC/DC, happy to allow the noise to spill outside its structures at times, they – and long-time producer Julian Raymond - are shrewd enough to know Route One still gets you there fastest. And so, still singing of wanting to touch you and be touched, of getting it on and whamming and booming and banging, 'Cheap Trick' stay eternally youthful, loyal servants of a genre which is lucky to have their priceless magic." (loudersound.com; 4 uit 5 sterren)
"Op het voorgaande album "Love Over Gold" had de band rond zanger/gitarist Mark Knopfler met succes de overstap gemaakt van pubrock naar meer dynamisch gearrangeerde rock. Architect van de nieuwe hi-fi-sound was producer Neil Dorfsman, die daarvoor al naam had gemaakt als technicus bij Bruce Springsteen, Diana Ross en Bob Dylan. In de winter van 1984/1985 namen hij en Dire Straits "Brothers In Arms" op in twee topstudio’s, die waren uitgerust met het nieuwste snufje van dat moment: een digitale 24-sporenrecorder. Eveneens goed voor een één-op-één registratie van het geluid zonder signaalverlies. Deze jubileumeditie, aangevuld met de registratie van een volledig concert uit de bijbehorende wereldtour, verschijnt in alle gangbare vormen: op vinyl, streaming en natuurlijk ook op zilveren schijfjes. Benieuwd of het nu ook een herwaardering voor de CD teweegbrengt." (OOR)
De opening van een prestigieuze nieuwe concertzaal in Glasgow kan natuurlijk door geen andere band dan door het uit deze Schotse stad afkomstige Simple Minds worden gedaan. "Celebrate Live" is de registratie van dat concert op 27 november 2013. Jim Kerr en zijn mannen nemen, uitgaande van het in 2013 verschenen carrière-overzicht "Celebrate", een duikvlucht door hun repertoire in een set van 18 tracks, waaronder natuurlijk ook hits als "Promised You A Miracle", "Dont You (Forget About Me)" en "Alive and Kicking". (bron: Edsel / Bertus)
Naar aanleiding van de uitzending van de album Top 1000 Allertijden op Radio Veronica, maart 2012, verschijnt deze box, die focust op de langere nummers in de lijst, waar er 84 van gesorteerd zijn. En dan vaak in een lekker lange remix of 'extended version'. Wat dacht u van een bijna 14 minuten lange versie van "Welcome To The Pleasure Dome" van Frankie Goes To Hollywood, of een bijna negen minuten lange "Insomnia" van Faithless. Ook de 'usual suspects' op dergelijke compilaties, zoals "Black Betty" van Ram Jam, "Radar Love" van Golden Earring en "Year Of The Cat" van Al Stewart ontbreken niet. Zie hieronder de complete listing plus tijdsduren.
"In 2024 bereikte Clapton de gezegende leeftijd van 79 jaar maar dat weerhoudt hem er niet van om vers materiaal uit te brengen. "Meanwhile" is over het algemeen een zeer relaxte aangelegenheid. Een liedje als "Heart Of A Child" is bijvoorbeeld wel erg zoet, zelfs voor Clapton in de kalm-aan-modus. Van het overige materiaal vermelden we graag de heerlijke opener "Pompous Fool", het Keltisch getinte "Sam Hall", het op een lekker reggaeritme deinende "One Woman", de samen met Van Morrison opgenomen rocker "The Rebels", het mooie, gevoelige "The Call", het fijn groovende "Stand And Deliver", de aangename slowblues "You’ve Changed" en het soulvolle, balladeske "Misfortune". Een slecht album afleveren zal Clapton niet lukken, zijn stem klinkt nog altijd prima en er staat voldoende op dat de plaat de moeite waard maakt." (BluestownMusic) Hoogtepunt is zonder de standard "Moon River", gezongen door Clapton, met indringend gitaarwerk van oude kameraad Jeff Beck, die niet lang na deze opname ons helaas ontvallen is.
"Ratboys uit Chicago maakt bepaald geen voorspelbare muziek. Daarvoor zitten de liedjes veel te complex in elkaar. De noten stuiven namelijk alle kanten op: indiepop wordt bekwaam aaneengeregen met grunge, zwenkt dan weer uit naar alternatieve country en belandt vervolgens in de folk-hoek. Maar welke kant de muziek ook uitvliegt, zangeres Julia Steiner houdt de zaak met haar fluwelen stemgeluid en goudeerlijke teksten keurig bij elkaar. Dit is alweer het zesde album van de groep en daar raak je door de snedige toepassing van genoemde stijlingrediënten niet snel op uitgeluisterd. De Ratboys nemen trouwens alle tijd om hun verhaal te vertellen, want sommige nummers hebben een speelduur van ongeveer 8 minuten. Zoals "Just Want You To Know The Truth", een liedje dat halverwege naast de rails belandt door een buitensporige gitaarsolo van Dave Sagan. Maar eigenlijk is dat ook de kracht van Ratboys: een liedje lekker laten ontsporen en toch geloofwaardig blijven." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"13 juli 1973. Het poppubliek is keurig verdeeld in rockers en disco’s. Onder de rockers luisteren de jonge tieners naar glamrock en de iets ouderen naar The Who en Led Zeppelin. In dat landschap landt het debuutalbum van Queen. Instrumentaal kan de band zich meten met de besten, terwijl de meerstemmige koortjes duidelijk appelleren aan het jonge publiek. Een band met toekomst, zo redeneren velen in de muziekindustrie. Er is een fraaie nieuwe mix waarmee "Queen I" zich definitief in het rijtje klassieke albums van de groep nestelt. Daarbij is "Mad The Swine" nu aan de tracklist toegevoegd. Intrigerend zijn ook de andere takes uit de sessies, vaak voorzien van guide vocals, die een mooi inkijkje bieden in het creatieve proces. Terug naar het debuutalbum zelf: "Queen I" laat horen dat de band in 1973 al klaar was voor het succes, alleen haar toekomstige publiek nog niet. Maar dat zou allemaal goedkomen." (OOR)
"Eind mei 2024 bereikte Paul Weller de gezegende leeftijd van 66. De ‘modfather’ heeft er dan bijna vijftig jaar popcarrière op zitten. Ook al is Weller is niet meer de man die het huidige poplandschap mede vormgeeft, hij brengt nog geregeld albums uit, met hier en daar briljante popliedjes. En net als bij zijn voorganger "Fat Pop" uit 2021 put hij uit het britpoparsenaal waaraan hij zelf heeft bijgedragen. Al ligt de nadruk nu meer op luisterliedjes met het ritme van een kalme golfslag. Het zijn de knappe arrangementen en de instrumentele invulling die de liedjes helemaal afmaken. Op "A Glimpse Of You" klinkt Weller als Bacharach op volle kracht. De strijkers, de koortjes de vibrafoon, ze zijn minutieus mooi ingepast in een bitterzoet pareltje dat bescheiden flonkert. De emotionele urgentie mag er een beetje vanaf zijn, er is niets mis met fraai vormgegeven genieting." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren)
"DeWolff presenteert met "Fuego!" een energieke cover-EP vol eerbetoon aan hun rockhelden. Acht tracks tonen hun kenmerkende vuur, van gruizige riffs tot vlammende solo’s, met hoogtepunten als Judgment Day, Fire and Water en gastbijdragen van Joe Bonamassa op indrukwekkend hoog niveau. Grote namen als Leon Russell, Dr. John, Paul Rodgers en Little Feat komen voorbij maar ook meer obscure acts als London Underground zijn vertegenwoordigd. Van 'sfeervol zwaar' tot opzwepend en ronduit vlammende rock, alle elementen die van DeWolff zo’n geliefde band maakt komen ruimschoots voorbij. Voor de uitvoering van Little Feats "The Fan" wordt er nog wat hulp van buitenaf ingeschakeld: niemand minder dan Joe Bonamassa versterkt de toch al imposante gelederen. Het levert prachtige solo’s op waar het vuur en de gedrevenheid van lijken te spatten, gewoon het volume wat verder opendraaien en genieten. "Fire And Water" van Paul Rodgers klinkt net even zo gruizig en rauw als dat de beste man zelf." (Blues Magazine)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
