"In het hedendaagse jazzlandschap, waar grenzen vervagen en tradities worden herbeschouwd, verheft zich een bekende stem met vernieuwde kracht. Yellowjackets, de legendarische formatie die al decennia lang de fusion-wereld vormgeeft, keren twee jaar na het veelgeprezen "Parallel Motion" terug met een album dat niet alleen voortbouwt op hun rijke erfgoed, maar dit ook herijkt voor een nieuw tijdperk. De openingstrack "Comin’ Home Baby" is een meesterlijke manifestatie van wat deze band zo bijzonder maakt: bedrieglijk eenvoudige melodieën die zich ontvouwen tot verfijnde klanktapijten, gedragen door Russell Ferrantes geniaal pianospel en een doordachte, elegante solo die het vakmanschap van echte muzikanten etaleert. De titeltrack is een ritmisch hoogstandje dat drummer Will Kennedy laat schitteren. Hier wordt het kenmerkende Yellowjackets-geluid gedefinieerd door een hypnotiserende opbouw tussen drums, bas en toetsen die ongetwijfeld live tot een explosieve ervaring zal leiden." (Maxazine; cijfer: 9/10)
"Snarky Puppy heeft al jaren een goede band met Nederland. Zo nam het Noord-Amerikaanse fusioncollectief in 2014 in het Utrechtse Kytopia een album op met de veelzeggende titel “We Like It Here”. De opvolger “Sylva” werd óók in Nederland opgenomen, met het Metropole Orkest nog wel. Die samenwerking was erg succesvol en leidde zelfs tot een Grammy. De arrangementen waren prachtig voor elkaar en speltechnisch vlogen de vonken er weer van af. Een vervolg kon niet uitblijven en dat werd tien jaar later eindelijk een feit, met wederom in Utrecht, in KABUL à GoGo. Het publiek kon dit maal echt tússen de band- en orkestleden plaatsnemen maar moest daar wél een flinke ticketprijs voor overhebben. De Dolby Atmos- en 5.1-mixen op de bijgevoegde Blu-ray geven je een ietwat vergelijkbare ervaring als het publiek moet hebben gehad. 'Ons' orkest treedt aan zonder ritmesectie en gitarist, want tsja, het 20-koppige Snarky Puppy kwam zelf al over met vier drummers, drie percussionisten en drie gitaristen..." (Radio Xymphonia)
Het steeds van samenstelling wisselende fusion-collectief Snarky Puppy rond bassist Michael League is vooral bekend van virtuoze instrumentale fusion en jazzrock. In 2013 zette men met een groep volvet klinkende soulzangeressen (waaronder Lalah Hathaway, de dochter van Donnie) dit programma in elkaar. Op North Sea Jazz 2014 werd een groot deel ervan gebracht, waarbij 3 zangeressen elkaar afwisselden in lead- en achtergrondpartijen. Lalah kwam voor de toegift ook nog opdraven: die was toch al met andere bands op North Sea Jazz. "De reputatie van het collectief uit New York is rijzende. De Maas, de één na grootste zaal op het festival, is bij het begin van het optreden al helemaal volgelopen. De zangeressen worden ieder 2 nummers in de spotlight gezet. De set swingt, schuurt en groovet aan alle kanten. Dit familie-diner smaakt naar meer." (Radio 6 over het North Sea Jazz-optreden) Al het materiaal op deze DVD/CD-set is, met 11 verschillende zangers, in een kleine week tijd geschreven, gerepeteerd en opgenomen.
"Darriau breaks out his gaida and pairs with kaval for a Celtic-esque foray entitled "Paidushko" while "Point" is a beautifully contemplative exploration that extends space and stops time. Closer "Tudorka," a Spassov original, serves as a final meditation and fitting emotional release. Three other tunes include only the four-member trio, sans Spassov: "Faux 7," a snaky clarinet-led teaser, the bagpipe chant "Free Gaida" and a superb world-jazz mover and shaker "Cocek I Gong" showcasing Shepik and Darriau. Darriau's gambit pays off handsomely, bringing his smorgasbord of worldly chops to bear within this already eclectic mixture, producing an entrancing worldly delight." (allaboutjazz)
"Brandon Coleman deed veel ervaring op als toetsenist bij Alicia Keys, Stevie Wonder en Kamasi Washington (die overigens een bescheiden plaats inneemt in Colemans blazerssectie). Resistance opent met Live For Today, een zeer vakkundig gearrangeerd disconummer dat door het gebruik van een vocoder direct doet denken aan Colemans grootste inspiratiebron Herbie Hancock. Hancock zong al zijn vocalen zelf in met behulp van een vocoder, een aan een keyboard gekoppelde microfoon waarmee zelfs de slechtste zangers toch zuiver konden zingen. Een voorloper van autotune. Ook Coleman weet met deze stem-in-blik een heel album te vullen. Op het eerste deel van Resistance leidt dit nog tot leuke resultaten, wanneer hij het toepast op genres als boogie, 80s pop en funk. Vooral op de door Zapp geïnspireerde funk van Sexy leidt dit tot een optimaal resultaat. De tweede helft gaat echter door het experimentele karakter en het excessieve gebruik van de vocoder danig op de zenuwen werken." (AD)
"De fusion van Weather Report was nooit onomstreden. Jazzpuristen konden niet tegen het gegier van Joe Zawinuls elektrische keyboards; rockliefhebbers niet tegen Wayne Shorters priemende sopraansax. De beste bezetting was toch wel die met Jaco Pastorius op bas en Peter Erskine op drums. Dan hebben we het over de tweede helft van de jaren 70, toen de band vooral live zeer succesvol was. De talloze overdubs waarmee de groep zijn muziek op plaat trachtte te perfectioneren, haalden elke warmte uit de muziek. Het live-album "8:30" deed geen recht aan het superieure samenspel, zo blijkt uit deze 4CD-set. Opgenomen door de bandtechnicus op een eenvoudige cassetterecorder, klinkt het niet allemaal even geweldig, maar wat een schoonheid zit er in het "Joe And Wayne Duet", en de unieke, minutenlange fretloze bassolo's van Jaco Pastorius. Minder vernieuwend en elektronisch dan destijds op de studioplaten, klinkt Weather Report opmerkelijk genoeg juist minder gedateerd." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Najaar 2015 verschenen vrijwel gelijktijdig twee bij elkaar behorende albums van de productieve trompettist/componist Ibrahim Maalouf en componist: naast deze ook "Kalthoum". "Red & Black Light" is een ode aan de hedendaagse vrouw, "Kalthoum" eert vrouwen die de loop van de geschiedenis hebben veranderd, in het bijzonder de legendarische Egyptische zangeres Umm Karthoum, een icoon in de Arabische geschiedenis. Maalouf arrangeerde daartoe een van de grootste successen van de Arabische diva tot een plaatlange suite voor zijn jazzkwintet. Waar "Kalthoum" akoestisch van opzet is, gaat "Red And Black Light" juist richting electropop en wereldmuziek. Heel toepasselijk, tenslotte is dat album opgedragen aan de moderne vrouw, waarvan Maalouf denkt dat zij een fundamentele rol zal spelen bij het creëren van een betere toekomst. Het resultaat is een zeldzame en schitterende dialoog tussen traditionele Arabische muziek en moderne jazz." (Jos van den Berg, Platomania)
Vijfde album, uit 1976, met een verregaand vervolmaakte fusionrocksound, waarvoor het duo Becker en Fagen een beroep deden op karrevrachten sessiemuzikanten uit de buitencategorie. Gek genoeg vindt Allmusic dit de slapste Steely Dan-plaat sinds het debuut, maar geloof ons: ze zitten ernaast. Het album heeft hetzelfde éng hoge niveau als voorganger "Katie Lied". De songs blijven ja zelfs na een honderste luisterbeurt nog verrassen en swingen bovendien de pan uit. Niet voor niets bleken "Green Earrings", "Sign In Stranger" en "Kid Charlemagne" ook 30 jaar later grote live-favorieten. En let ook op het fantastische spel van bijv. gitarist Larry Carlton.
Derde album en het laatste van de bánd Steely Dan. Na dit album zou de groep een studioproject worden van Becker & Fagen en niet meer op tournee gaan (wat pas veranderde na de heroprichting in de jaren '90). Eigenlijk is die ontwikkeling naar studioproject hier al gaande, want de rij gastspelers is al groot (met namen als Rick Derringer (g) en Victor Feldman (percussie, keyboards) én veteraan-jazzbassist Ray Brown). Opvallendste nummer is dan ook de swingende Ellington-cover "East St. Louis Toodle-Oo". De jazz-invloed op al het materiaal is sowieso nóg weer groter geworden: je hoort akkoorden en harmonieën die totdantoe alleen in jazz gebruikt werden en constant modulerende songs waarin complexe maatsoorten worden gebruikt. Tóch staat het album vol compacte liedjes: pakkende potentiële meefluiters, ware het niet dat je er dan al snel achterkomt dat ze lastiger meefluitbaar zijn dan je dacht...
"Een sell-out, een klefbek, een gladjakker: sinds het ijzersterke instrumentale begin van zijn carrière in de jaren zestig, heeft gitarist George Benson voor veel hardcore jazzfans afgedaan met zijn smoothjazz en zang for lovers. Het is ook even slikken om hem tijdens optredens zijn gitaar nauwelijks aan te zien raken, maar in het genre is hij wel een van de betere. Deze plaat met stemvirtuoos Al Jarreau staat vol Sky Radio-muziek die stiekem toch lekker is, en goed gemaakt." (Koen Schouten, Volkskrant) Met o.a. nieuwe versies van de Benson-hit "Breezin'" en de Jarreau-hit "Mornin'" en een aantal verrassende duetten. Paul McCartney zorgt voor een doorleefde bijdrage aan "Bring It On Home To You", origineel van Sam Cooke.
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
