"Er zit ontspanning in de liedjes op het vijfde album van singer-songwriter Aldous Harding: de Nieuw-Zeelandse kruipt langzaam verder uit haar schulp. Folk vermengd met indiepop is en blijft de basis. Vaste producer John Parish (PJ Harvey, This Is The Kit) is weer van de partij, net als multi-instrumentalist H. Hawkline. "I Ate The Most" is de verstilde binnenkomer, waarin Harding onderkoeld zingt, afgewisseld met flarden dwarrelende elektrische gitaar, gedragen door verfijnde synths en een vederlicht orgel die het nummer cachet geven. In "Worms" steelt de lome pedal steel van Joe Harvey-Whyte de show. Venus In The Zinnia eindigt frivool met een heerlijke pianopartij en Polar Bear-drummer Sebastian Rockford geeft schwung aan "If Lady Does It". Het licht melancholieke titelnummer is subtiel maar doeltreffend, met een Franse jaren zestig-sfeer. De zelfverzekerd klinkende, eigengereide Harding weet te verleiden met geraffineerde liedjes waarin vooral onder de oppervlakte een hele wereld schuilgaat." (OOR)
"Iskander Moens hoefde zijn naam slechts minimaal aan te passen voor zijn artiestennaam. Met zijn wendbare warme stem, die regelmatig op vrij eenvoudige wijze richting falset overschakelt, maakt hij indruk. Zeker in combinatie met de bijzonder fraaie en sfeervolle zelfgeschreven composities, die blijk geven van het feit dat hij een gedegen klassieke opleiding heeft genoten, iets wat ook zijn fijngevoelige pianospel verraadt. Dat hij Bach noemt als een van zijn grote invloeden verrast dan ook niet, al wil dat niet zeggen dat "Salt Moon City" een semi-klassiek album is. Hij slaat hier een poppy singer-songwriter toon aan, ook al verraden de songs een muzikaliteit die niet veel van zijn collega's kunnen evenaren. Denk als referentie aan Tom Odell; qua songs, maar zeker ook qua zang. Luister maar eens naar het teergevoelige "Silent Hurting Me", dat naar het einde een enigszins klassiek aandoend falsetgedeelte kent dat maar weinigen hem zullen nadoen. Een uitermate geslaagd, zeer verantwoord debuut." (Heaven)
"Wie is Mendez? Veel is niet bekend. Hij komt uit Philadelphia, praat rustig en zacht, zit onder de tatoeages en draagt een nerdy brilmontuurtje. Greg Mendez heeft met openingsnummer "I Wanna Feel Pretty" het mooiste liedje van 2026 geschreven. Een kleinood over verslaving, zelfvervreemding, pijn en de wens om je mooi te voelen terwijl je alleen in bed ligt. Qua compositie en manier van zingen doen "Gentle Love" en "Serving Drinks" denken aan het beste werk van Elliott Smith of aan The Magnetic Fields aan de temazepam. Pure nummers die je moeiteloos raken, met regels die blijven hangen. Alles op het album is klein en ingehouden, zoals op "Looking Out Your Window" of tijdens het fijne gitaarplukken van het akoestisch beginnende "Mary/Dreaming". In die subtiliteit weet Mendez genoeg kleine nuances te leggen - een (speelgoed) piano hier, een fluitje daar - waardoor je voelt dat hier een bijzondere muzikant aan het werk is die niet forceert, maar zegeviert." (Lust For Life; 5 uit 5 sterren)
""One Mississippi" bevestigt Eric Bibb op topniveau: veertien ambachtelijke songs, warm geproduceerd, variërend van ingetogen akoestisch tot funky. Met thema’s als rechtvaardigheid, verdraagzaamheid en hoop levert Bibb een consistent, sfeervol album dat vakmanschap en bezieling uitstraalt met sterke productie kwaliteit. Het is de eerste volledige eigen release waarbij de artiest in alle facetten op de eerste plaats staat, opgenomen onder leiding van Glen Scott als producer. Rode draad door het album is de boodschap dat we terug zouden moeten keren naar een tijd van meer begrip, rechtvaardigheid en verdraagzaamheid naar elkaar. De huidige staat waar we als collectief ons in bevinden was daar dan ook de directe aanleiding voor. One Mississippi loopt rustig door naar het einde met nog een drietal nummers die keurig in de lijn van de eerste elf liggen, prima afgeronde liedjes die, hoewel ze nergens echt schuren, uitblinken in muzikaal meesterschap en productie." (Blues Magazine)
"Voor dit album heeft Michael een aantal nummers nieuw geschreven en voor een aantal is hij in zijn eigen archief gedoken en daar op bv. een cassettebandje met nummers dat hij vond passen bij deze gebeurtenis (zesjarige kleindochter was salchtoffer van een steekpartij in hun eigen woonplaats). Men zou een droevig en loodzwaar album verwachten. Het is niet zo dat de vrolijkheid ervan afdruipt, maar er zijn voldoende lichtpuntjes, die hoop bieden. Deze opnamen werden gedeeltelijk gedaan in de Addaband Studios in Midden-Wales en gedeeltelijk in de Yellow Arch Studios in Sheffield. Hij krijgt ondersteuning van een stel uitstekende muzikanten, waaronder Colin Elliot (toetsen), Shez Sheridan (diverse gitaren) en multi-instrumentalist Clovis Phillips. De elf nummers zijn prachtig uitgevoerd. De teksten zijn het meer dan ooit waard om beluisterd te worden, waarmee nog maar weer eens wordt bewezen dat Michael Weston King een meer dan uitstekende componist en tekstschrijver is." (Maxazine; cijfer: 9/10)
"Op "We Are Together Again" is alle moeite gedaan om een zo rijk mogelijk geluid te creëren waardoor het muzikaal gezien geen moment saai wordt en je de hele tijd met alle interesse blijft luisteren. Er is echt van alles te horen. Toch moest ik tijdens het luisteren concluderen dat alhoewel Bonnie 'Prince' Billy met zijn muzikale vrienden veel werk hebben verzet het geheel toch best wat meer ingetogen klinkt ten opzichte van "The Purple Bird". Daar was het geen ontkomen aan om veel prettige melodieën te horen wat de songs toegankelijker maakten. "We Are Together Again" is wat minder druk geproduceerd en de diversiteit aan instrumenten verdeeld over alle songs. Dit vind ik dan ook een album geworden waar je de tijd voor moet nemen en zich niet meteen volledig prijsgeeft, maar als je eenmaal de tijd neemt en er goed gaat voor zitten dan heb je een heel mooi album tot beschikking en mag je concluderen dat Bonnie 'Prince' Billy wederom een sterke set aan nieuwe songs weet af te leveren." (Orange Flag Music)
"Als ‘songwriting hero’s’ noemt hij op zijn website namen als Elvis Costello, Elton John, Ray Davies, John Prine, Gordon Lightfoot, Leonard Cohen en Paul McCartney. Britse, Canadese en Amerikaans invloeden dus: Sexsmith is van alle markten thuis. We horen het terug op "Hangover Terras", dat zoals gebruikelijk bij deze ongebreidelde troubadour een kaleidoscopische staalkaart van stijlen, stromingen en stemmingen is. Eerst de ongecompliceerde, catchy popsongs, zoals "Cigarette And Cocktail", "It’s Been A While" en "Damn Well Please". Daarna het wat meer uitgestrekte werk: "Camelot Towers", "Rose Town", "Outside Looking In" en "Burgoyne Woods". En zo door naar het gevoelige genre, waar je "When Will The Morning Come", "Angel On My Shoulder" en "House Of Love" onder kunt scharen. Zo komt het ene prijsnummer na het andere voorbij en kun je na een paar dagen "Hangover Terrace" met niets minder op de proppen komen dan vijf royaal verdiende sterren. Een meesterwerk. Alweer." (altcountry.nl; 5 uit 5 sterren)
"Op zijn debuutplaat koos Odell hij voor intieme en live-geïnspireerde opnamesetting met voltallige band om zo de authenticiteit van zijn muziek te benadrukken. Maar op de daarop volgende albums werd deze aanpak steeds minder hoorbaar. Op "A Wonderful Life" keert Odell terug naar die opnamestijl. "Don’t Let Me Go" klinkt warm, organisch en levendig. De ironie van de albumtitel wordt duidelijk bij het beluisteren van het titelstuk, vol korte scènes die een vorm van pijn, verlies of existentiële spanning in zich dragen. Geheel in stijl heet het slotnummer "The End Of Suffering". Het zorgt ervoor dat dit slotlied, en daarmee de plaat in zijn geheel, een levendige en veelal emotioneel intense sfeer krijgt. Een sfeer die ergens iets wegheeft van het album "Sea Change" van Beck uit 2002. A Wonderful Life een pracht van een plaat geworden die Tom Odell laat klinken zoals velen hem het liefst horen: doordrenkt met emotie, drama en intens overtuigend." (nieuweplaat.nl (met lichte aanpassingen); cijfer: 8.0)
"Singer-songwriter Romy Liz Rose (artiestennaam van Romy Laarhoven) maakte met producer Jesse Koch een zeer welluidend album. Laarhoven is een ster in het arrangeren van zangharmonieën en je moet wel van steen zijn om niet betoverd te worden door de vele gelaagd klinkende vocalen. Vooral in de refreinen wordt uitgepakt. En al die lagen zong ze dus zelf in. Opvallend in de arrangementen is de pedalsteelgitaar van David Gram, die met de nodige galm menigmaal wordt ingezet om het dromerige effect van de muziek te versterken. Het uiterst verzorgde resultaat heeft hier en daar wel wat van The Carpenters en misschien nog wel meer van de onbekendere Miranda Lee Richards. En liefhebbers van die andere 'Rose', Tessa Rose Jackson, zullen hier ook van genieten. We hebben proefondervindelijk vastgesteld dat bij beluistering op een goeie installatie met een beetje volume je werkelijk overspoeld wordt door subtiele muzikale schoonheid." (naar Radio Xymphonia)
""Somewhere North of Nashville", dit leukste, opgewektst klinkende album nam Springsteen op tijdens dezelfde sessies in 1995 waarin hij ook het veel zwaarmoediger "The Ghost of Tom Joad" opnam. Overdag nam hij vooral opgewekte liedjes op om zich ’s avonds aan het ernstige verhaal van John Steinbecks romanfiguur Tom Joad te wijden. De twee albums samenvoegen was een goed idee geweest, maar daar zag Springsteen van af. Gelukkig verschijnt het nu toch, want zo losjes muzikaal plezier makend, horen we hem eigenlijk zelden." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren) "Springsteen sluit 1994 af in de veronderstelling dat hij met "Streets Of Philadelphia Sessions" een nieuw album af heeft. Maar hij maakt een U-turn van jewelste, door de E Street Band naar New York City te roepen om materiaal op te nemen voor zijn toekomstige "Greatest Hits"-cd. Een week later, vindt de groep, die sinds de Human Rights Now! Tour van 1988 niet meer compleet bijeen is geweest, zichzelf terug in de studio, voor het eerst in tien jaar." (OOR)
"In juni 2025 is de box "Tracks II: The Lost Albums" van Bruce Springsteen verschenen. Zoals de titel al aangeeft om zeven complete albums die The Boss opnam tussen 1982 en 2018 en ook zo goed als afgerond had, maar om wat voor reden dan ook toch niet uitbracht. In 2005 maakte Springsteen "Faithless", een soundtrack voor een western die er nooit zou komen. Wie de schrijver en regisseur was, wil hij niet zeggen. De naam Ry Cooder doemt als referentie op. De soundtrack klinkt als een mooi geheel. Zeer vermakelijk is "All God’s Children" waarin hij even zijn meest raspende Tom Waits imitatie opzet." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren) " ""Faithless" is de vreemdste eend in de bijt. Springsteen begon er in 2006 aan en het duurde vele jaren voor hij ’m af had. De plaat zal niet iedereen bekoren. Het is eerst en vooral een door synths aangedreven soundtrack, een ontdekkingsreis door ‘het terra incognita van nieuwe sonic modalities’. Springsteen als een keyboard wizard op zoek naar zijn innerlijke Phillip Glass." (OOR)
"De Amerikaanse muzikante staat de afgelopen vijftien jaar garant voor geweldige albums en ook "Personal History" is er weer een. Het is een album dat grotendeels in het verlengde ligt van haar vorige albums. Producer Josh Kaufman heeft "Personal History" voorzien van een mooi geluid, maar heeft de karakteristieke sound van Mary Chapin Carpenter intact gelaten. De instrumentatie is ook dit keer zeer smaakvol, maar staat volledig in dienst van de stem van Carpenter. Het is een stem die prachtig rijpt en die de afgelopen vijftien jaar alleen maar mooier is geworden. Ze schrijft bovendien aansprekende tijdloze songs. Ook "Personal History" is hierdoor weer een singer-songwriteralbum dat past in de inmiddels rijke traditie van het genre. Zowel de songs, de muziek als de zang ademen kwaliteit, maar ze weet ook dit keer te raken met haar persoonlijke songs en haar bijzondere stem." (De krenten uit de pop) NB: op "Home Is A Song" zingt Anaïs Mitchell mee, zelf volop in de schijnwerpers met haar musical "Hadestown".
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
