100 songs uit 1943-64 (hij overleed in 1965, 45 jaar oud). Jazzy tot 1951 met z'n trio: hijzelf (p, voc), Johnny Miller (b) en Oscar Moore (g), daarna (vanaf de hit 'Unforgettable') meer opgeschoven naar amusementsmuziek met orkestbegeleiding.
Zeer grondige documentaire over deze zanger/pianist (1919-1965). Met behulp van vele archiefbeelden en aan de hand van interviews met zijn dochter, zijn weduwe, collega's uit zijn glorietijd (eind jaren '40 tot rond 1960) en anderen worden alle aspecten van z'n carrière belicht. De doorbraakhit, het bijzonder fraaie "Nature Boy", dat blijkbaar de gehele VS betoverde. De problemen met de in de jaren '50 nog zeer heftige rassensegregatie in de VS (Cole was de eerste zwarte Amerikaan met een eigen TV-show, maar die hield niet lang stand omdat de nodige reclamemakers zich niet aan zo'n 'experiment' wilden wagen). De grote successen in Cuba en het daarmee samenhangende internationale succes van Spaanstalige songs als "Quizás, Quizás, Quizás". Naast de hoofddocumentaire van anderhalf uur bevat de DVD 55 minuten aan extra's, waaronder een versie van "Quizás, Quizás, Quizás" door Imbrahim Ferrer en Omara Portuondo (die, zo blijkt uit de documentaire, Cole in Cuba hebben meegemaakt), door Nat gemaakte jingles en meer.
'Christmas for kids' compiles Nat King Cole's most light-hearted holiday material, including performances of "All I Want for Christmas (Is My Two Front Teeth)," "Frosty the Snowman" and "Take Me Back to Toyland." (Of course, it also includes his perennial recording of "The Christmas Song.") For younger listeners, it's a fine introduction to Cole's enduring greatness'. (Jason Ankeny, Allmusic).
"Op papier lijkt een gospelalbum van domineeszoon Nat King Cole, opgenomen in zijn geboortestad Chicago met een lokaal kerkkoor, een gegarandeerd succes. Waarom is Every Time I Feel the Spirit dan zo'n teleurstelling? De schuld ligt niet bij het koor van de First Church of Deliverance, dat een aantal uitstekende spirituals sterk ten gehore brengt.Het moet aan Cole zelf worden toegeschreven,vooral omdat er geen enkele connectie lijkt te zijn tussen hem en het koor. Cole zingt simpelweg in zijn gebruikelijke ontspannen, goed gearticuleerde stijl, zonder zich echt te verdiepen in de boodschap van de liedjes. Hij swingt, maar hij raakt nooit echt bezield of bezielend. Om die reden zijn de beste nummers de langzame nummers zoals "Go Down, Moses" en "Nobody Knows the Trouble I've Seen", waarop hij tenminste nog een zekere eerbied lijkt te tonen. Toch lijkt Nat King Cole, ondanks de titel, op dit album nooit echt de geest van de muziek te hebben gevoeld" (AllMusic)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
