"Cahoots is het vierde studioalbum van de Canadees-Amerikaanse rockband the Band. Het werd uitgebracht op 15 september 1971 met gemengde kritieken en was hun laatste album met origineel materiaal voor vier jaar. De voorkant van het album werd geschilderd door de New Yorkse kunstenaar/illustrator Gilbert Stone, terwijl de achterkant een fotoportret van de groep door Richard Avedon bevat. Het album bevat gastvocalen van Van Morrison. Libby Titus, de partner van drummer Levon Helm en moeder van hun dochter Amy Helm, droeg ook bij aan “The River Hymn”, de eerste keer dat een vrouw op een Band album verscheen." (Wikipedia)
"The Band. Kan het korter en krachtiger? Nee, maar die naam zou nooit zo cool geweest zijn als de band in kwestie geen muziek met eeuwigheidswaarde had gemaakt. Music From Big Pink uit 1968 was met zijn fabelachtige, archetypische Americana een van de beste debuutplaten ooit. The Band was een jaar later ook van grote klasse. Die plaat is eerder heruitgebracht, maar verschijnt nu in 50th Anniversary-edities. Met op de 2cd-uitgave toffe remixen, de gebruikelijke afwijkende versies en outtakes, waarvan er zes nu het licht zien. En er zijn liveopnames van onder meer het korte maar krachtige optreden van The Band op Woodstock in 1969. Nadat organist Garth Hudson het publiek op het verkeerde been heeft gezet met een symfo-intro is het die augustusdag Americana troef. Tussen de alternate versions zit het uitgeklede, qua zang schitterende Rockin Chair. Dat in tegenstelling tot de aanduiding niet a capella is." (OOR)
In 2003 in geremasterde vorm heruitgegeven, beroemd afscheidsalbum van de band, met vele gasten, o.a. Bob Dylan, Eric Clapton, Joni Mitchell, ja zelfs Neil Diamond. In feite is het de soundtrack bij de gelijknamige concertfilm van Martin Scorsese. Ingeklemd tussen twee uitvoeringen van het filmthema (dat wel wat doet denken aan de filmmuziek van Ennio Morricone) wordt een door The Band uitgevoerde song steeds afgewisseld met een door een van de gasten uitgevoerde song. Die spelen meestal iets van hun eigen repertoire, maar The Staples werken mee aan The Bands "The Weight", dat door Mavis Staples naar grote hoogten wordt gezongen.
Debuut van de Canadese groep die daarvoor Bob Dylan begeleid had. De groep had meerdere zangers die werkelijk vanuit hun tenen konden zingen (samen of apart) en bestond uit onderlegde muzikanten, soms uitblinkend op meerdere instrumenten. Bovendien waren er meerdere songschrijvers, waarvan Robbie Robertson de geniaalste was. De muziek was een toen revolutionaire mengeling van folk, rock en rhythm & blues. Niet alleen kristalhelder geremasterd, ook zijn 9 bonustracks, waardoor de CD tot de rand gevuld is.
""Stage Fright" is het derde studioalbum van de band en werd uitgebracht in 1970. Het bevat twee van de bekendste nummers van de groep: "The Shape I’m In" en de titeltrack "Stage Fright". Het is een tegenstrijdig album dat levendige muziek en ontgoochelde teksten combineert en thema’s als vrede, ontsnapping en frivoliteit verkent die duistere melancholie, angst en vermoeidheid onthult. Het had als resultaat dat de meningen over het album nogal verdeeld waren in vergelijking met z’n geprezen voorgangers, omdat het nogal afweek. "Stage Fright" was meer een rock plaat en had een neerslachtige, eigentijdse sound en minder van de vocale harmonie die een middelpunt was geweest op de eerste twee platen. De traditie van het wisselen van instrument ging echter wel door, waarbij elke muzikant partijen op ten minste twee verschillende instrumenten bijdroeg." (Bluestownmusic)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
