"The seven compositions commonly called works for lute by Johann Sebastian Bach, despite more than a century of studies, do not seem to want to completely reveal the mystery of their birth, of their real instrumental destination and of Bach’s decidedly abstract concept of the instrument, the lute, which in its latest evolution continued after almost three centuries of glory to attract the attention of the highest musical lineage. The mystery did not distance the interpreters from these compositions, which Bach did not collect in a single cycle, as he did for the works for solo violin and cello, and indeed it has made them perhaps more stimulating, especially if we consider that in the turn of seventy years the lute was destined to disappear from the music scene. (...)" (prestomusic.com)
"Frankrijk, dat de afgelopen jaren is uitgegroeid tot het gidsland van de oude muziek, heeft überprotestant Bach omarmd. Dirigent Raphaël Pichon trok met zijn ensemble Pygmalion een geweldige set zangers aan. Wie in een stuk waarvan iedere noot tien keer is omgekeerd nog zo kan verrassen, behoort tot de groten. En wie alleen al het openingskoor beluistert, moet vaststellen dat Pichon aardig groot is. De betrokkenheid van de zangers, de verwevenheid van de twee koren die echt in gesprek zijn: urgenter krijg je het niet. Alles beweegt: Pichon laat de violen dansen en houdt de middenstemmen goed hoorbaar. Ook heel sterk: die koorklank in de passages waarin het koor de rol van bloeddorstig volk op zich neemt. Dit is geen groepje verveelde Twitteraars, maar een bus opgeladen Capitoolbestormers: zó klinkt rauw lusten. De accuratesse is bewonderenswaardig. Stéphane Degout is een charismatische Christus, Julian Prégardien de gedroomde verteller." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren(!!))
"De Fransman Raphaël Pichon is de spannendste Bachdirigent van onze tijd. In 2022 scoorde hij al vijf sterren met zijn kijk op de Matthäus-Passion. En nu ligt er zijn album met Bachs Mis in b-klein, oftewel de Hohe Messe. In het boekje omschrijft hij Bachs mis als ‘een kreet van de gehele mensheid’, geslaakt door een componist die ‘het universele omhelst’. Pichon maakt warme, soepele materie van het Kerklatijn. Het levert verbluffende passages op in de koorzang. Een gloria schalt van harte, een osanna stuitert enthousiast. Bij Et incarnatus est, over de mysterieuze menswording van God, zweven de zangers haast sprakeloos voorbij. Open of gemoffeld, de kleurenwaaier van Pygmalion is eindeloos. Zelfs in het barokorkest hoor je Pichons tekstbesef terug. Neem de gehamerde accenten in het Crucifux: zo spijker je Jezus aan het kruis. Ook de vocale solisten tilt hij op. De doordringende alt van Lucile Richardot maakt van het Agnus Dei een sensatie. We staan perplex." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren!)
Opname: 2008
Registratie van een concert, opgenomen in 1981 in de Stiftskirche te Waldhausen. .
Dit is het slotdeel van deze serie: met deel 55 heeft de Japanse dirigent Masaaki Suzuki alle cantates van J.S. Bach (voorzover bewaard gebleven) opgenomen. Dit deel is voorzien van een index, waarin te vinden is op welk deel welke cantate staat. Met onze website bij de hand heeft u die index trouwens niet nodig, want alleen met het invoeren van Bach en het BWV-nummer (of de titel - het is maar wat u weet) komt u meteen te weten welk deel u zoekt. "Aanvankelijk, in 1995, bokste Suzuki op tegen scepsis. 'Bach in kimono', luidde het snedige commentaar. Ook kreeg de dirigent ingepeperd dat hij de cantates al te devoot aanpakte. Misschien geen onterecht verwijt, maar in 18 jaar tijd is ook Suzuki gegroeid. Hoor welke jubel hij jaagt door het Gloria van de Cantate BWV 191, ook bekend uit de Hohe Messe. De Nederlandse bas Peter Kooij was er als solozanger vanaf het begin bij. 'Ich wil nun hassen', foetert hij in zijn laatste bijdrage, welsprekend als altijd." (Guido van Oorschot, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
'Normaal' is Perahia's favoriete Bachwoord. 'Natuurlijk, de noten zijn niet normaal. Wat ze uitdrukken, is niet normaal. En toch moet Bachs muziek klinken als de normaalste zaak van de wereld, als de troostrede van iemand die het menselijk tekort begrijpt.' (opgetekend uit de mond van Perahia door Guido van Oorschot, Volkskrant) In juni 2017 treedt Perahia op in de serie Meesterpianisten van het Concertgebouw, Amsterdam. "Perahia speelt de zes Franse suites met een ideale synthese van kleuren en lijnen. De piano is bij hem geen surrogaat van het klavecimbel. Hij benut de mogelijkheden van het moderne instrument in een licht en helder spel van klank en beweging. De interpretatie is tot in de fijnste finesses doordacht, maar doet toch geen moment steriel of gekunsteld aan, onder meer door subtiele variaties in de herhalingen. Bach als medicijn voor de ziel, niet alleen voor de pianist, maar ook voor de luisteraar." (Eddie Vetter, Klassieke Zaken)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
