"More From The Levee is resterend materiaal van de sessies die Smither in 2013 in The Music Shed in New Orleans vastlegde met hulp van ‘good folks. Lonely Time klinkt nog even aangrijpend als vijftig jaar terug op het uit 1970 daterende platendebuut I’m A Stranger Too van een jonge, nog zoekende singer-songwriter. Uit de jaren negentig vinden we I am The Ride, het grandioze Caveman werd weerhouden uit Small Revelations. Met het klimmen der jaren klinkt het stemtimbre nog wat verweerder, in combinatie met de nieuwe sobere benadering op deze sessies toont het de tijdloze klasse van dat ‘gereviseerde’, oudere werk. Zo horen we In Let It Go naast Smithers’ rauwe parlando, footstomps en vloeiende gitaarpicking flamboyante pianoriedels van Allen Toussaint. More From The Levee is een interessante, aanvullende terugblik die afgesloten wordt met Old Man Down en Father’s Day wordt overigens aangevuld met een nieuwe song, het pretentieloze maar indringende What I Do." (Writteninmusic)
"Chris Smither gaat al sinds 1970 in zijn eentje met niet veel meer dan een gitaar de wereld over. Niet dat de wereld op hem zit te wachten, Smithers carrière is even roemloos als die van de vergelijkbare singer-songwriter en 'medemompelaar' Malcolm Holcombe. Ook Smither heeft een ruig leven geleid en heeft grote muzikanten als fans (Bonnie Raitt, Emmylou Harris), maar zal nooit een rechtvaardige publiekswaardering krijgen. Time Stands Still ontkomt aan gemakzucht en kabbelgevaar door enkele donkere en ontroerende momenten. In alle rust weet hij in 'Old Man Down' de radeloosheid van een oude kerel en het naderende einde neer te zetten. Met evenveel beheersing haalt Smither in een cover van Dylans 'It Takes a Lot To Laugh, It Takes a Train To Cry' alle vaart uit het liedje, om een weemoed over te houden waarvan je niet wist dat die in het origineel verstopt zat. Chris Smither hoeft niemand iets te bewijzen, juist daardoor maakte hij in alle kalmte en berusting een zelfverzekerde, gevoelige plaat." (KindaMusic)
Op z'n 62ste bij een nieuwe platenmaatschappij: Signature Sounds, kwaliteitslabel voor Americana-singer/songwriters met o.a. prachtige platen van Jeffrey Foucault en Louise Taylor. Het 'concept' is eender als bij eerder werk: een handvol nieuwe eigen naast adaptaties van andermans werk, zó doorwrocht dat ze van hemzelf lijken. Er zitten wel meer fijnzinnige details in de instrumentaties, met dank aan o.a. multi-instrumentalist Tim O'Brien. En Chris? Al lispelend gaat hij op in z'n spel; fascinerend om te horen.
Chris op z'n krachtigst: naakte pracht, alleen met gitaar en maat-aangevende voet. 'Small Revelation' en 'Up On The Lowdown' zijn prachtige platen, maar de arrangementen zitten soms de zeggingskracht in de weg. Een wat bluesier variant op Nick Drake.
Z'n 3de album, uit 1973, dat toen niet uitgebracht werd. Veel songs doken op latere platen op, maar parels als 'Braden River' (met jazzmuzikanten Mike Manieri (vibrafoon) en Dave Holland (contrabas)!) bleven totnutoe obscuur. Ook mmv Lowell George, Dr. John.
"Trekt al jaren praktisch onafgebroken langs bars en kleine clubs, waar hij overtuigt met zijn rijke akoestische gitaarspel en zijn stem die klinkt als een bluesy Robert Mitchum. Zijn songs liggen halverwege JJ Cale en Nick Drake." (HvdH, Oor)
"Singer/songwriter wiens stijl 'n ontspannen bedachtzaamheid uitademt. Zoals 't een troubadour betaamt staat z'n vertellende zang centraal. Niet gek dat er ook liedjes van andere blijven hangen." (VK). Bewonderaar Bonnie Raitt (die meerdere Smither-songs op haar eigen repertoire heeft) doet even mee.
"Klasse-singer/songwriter op schemergebied tussen blues en folk. De sobere begeleidingen en spiraliserende melodieen versmelten tot een bedwelmende schoonheid. De humoristische, filosofische teksten zijn bedrieglijk eenvoudig." (HvdH, Oor)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
