"Weinig muzikanten maken de ontwikkeling door die James Blake heeft doorgemaakt sinds hij in 2011 een van de grote hypes in het poplandschap was. Zijn oorspronkelijke sound, een opgeknipte blend van elektronica en gospel in experimentele tracks vol stilte en ruimte, was uniek en inspireert tot de dag van vandaag honderdduizenden na-apers. De Engelsman is een all-round muzikant zoals die nog steeds zeldzaam zijn, want ondanks dat iedere popartiest vandaag de dag ieder genre lijkt te beheersen, is er nog steeds maar een enkeling die zichzelf met iedere plaat daadwerkelijk opnieuw uitvindt. Na het briljante "Playing Robots Into Heaven", waarop de zanger en producer zijn oorspronkelijk geluid zowel doorontwikkelde als opblies, heeft hij met "Trying Times" een magistrale liedjesplaat gemaakt, die – ondanks de moderne productie – de ouderwetse kwaliteit en warmte in zich heeft van andere grote liedjesplaten in de muziekgeschiedenis." (OOR)
"Openingstrack "Asking To Break" zet meteen de juiste toon, met opgeknipte, vervormde vocalen, een trage, late night-clubbeat vol mysterieuze stiltes en een abstracte doch direct pakkende songtekst, die de luisteraar in honderd verschillende spookachtige vormen blijft achtervolgen. Het daaropvolgende Loading is een herhaling van deze zetten, zoals heel het album dat eigenlijk is, maar Blake legt in ieder nummer het accent net even anders. Dat is tevens het grootste verschil tussen "Playing Robots Into Heaven" en zijn klassieke debuut. Blake heeft door de jaren heen een hoop nieuwe kunstjes geleerd, wat het smakenpalet van zijn trage recept ten goede komt. Zo kookt hij zijn tranen in een technoketel in het aantrekkelijke "Tell Me" en eindigt het album in een slow motion-synthezercarrousel. Wie dacht dat James Blake niet langer interessant was, wordt verrast. "Playing Robots Into Heaven" is zijn meest boeiende en betoverende plaat tot nu toe." (Oor)
"James Blake is op zijn derde album mistroostiger dan ooit. Gelukkig kan hij levenspijn als geen ander in elektronische pop vatten, en daarin moeten zijn vele navolgers toch voor hem buigen: "The Colour In Anything" is een soms echt briljante verdrietigheidsplaat, waarin je uren kunt rondsomberen. Wat bouwt Blake zijn nummers geduldig op. Volstrekt minimalistisch begint hij bijvoorbeeld prachtnummer "Points"; een eenzame handclap uit een drumcomputer, een verduisterde baslijn, nauwkeurig geplaatste loops en vervormde (eigen) stemsamples. Langzaam maar zeker vormt zich een popballade uit een droomwereld. De progressie in "Love Me In Whatever Way" is net zo magisch. Een ver pianoakkoord en weer die smachtende stemmenstapeling, in iets wat uiteindelijk toch ook uitmondt in een verstild poprefreintje. De plaat duurt ruim een uur en je loopt het risico op een overdosis getormenteerde falsetstem. Maar dat is een kwestie van muzikaal uithoudingsvermogen. En smaak." (Robert van Gijssel, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
