"De titel van zijn negende album verwijst naar een zin uit een gedicht van Henriette Roland Holst (1869-1952): ‘De zachte krachten zullen zeker winnen.’ Otto Wichers herkende in die positieve boodschap zijn eigen thematiek. Het overkoepelende thema op dit met synthesizers, gitaren en soms wat mondharmonicaspel en beats ingekleurde album luidt: ‘Iedereen wil liefde en een soort van rust.’ Hoewel zijn vorige album Hemellichamen geweldig werd ontvangen en inmiddels ook zijn debuutroman "Van De Goden Vervuld" verscheen, bleek dat ‘Lucky’ in zijn artiestennaam de laatste jaren niet altijd een juiste typering. Wichers kende donkere tijden. Inmiddels is er gelukkig weer een nieuwe liefde, die twee hartverwarmende slotakkoorden op dit album opleverde ("Zomaar Samen", "In Bed Met Jou"), een nieuwe stad en een nieuwe kijk op het leven. En er is naast dit intrigerende nieuwe album uiteraard ook weer een lange tournee, want sommige dingen veranderen nooit." (OOR)
"Op zijn zesde album heeft Otto Wichers zijn ideale vorm te pakken. Nederlandstalige liedjes die hem op zijn openhartigst laten zien. Goudeerlijk, soms een beetje ongemakkelijk, maar altijd geloofwaardig. Wichers raakt daarmee aan de essentie van hiphop en de kern van goede folk; precies de stijlen die de basis vormen voor het treffend getitelde "In Je Nakie". Regelmatig schiet je van zijn zinnetjes in de lach, zoals in "Dat Was Gisteravond": 'En word je dan gelukkig van die sukkel van een gast?/Gaan je vrienden zeker zeggen dat-ie beter bij je past.' De liedjes zijn kaal; de valse orgeltjes en lelijk zoemende synths zijn met zorg gekozen en voorkomen dat Lucky Fonz III richting kleinkunst afglijdt. Hij maakt gewoon popmuziek zoals de door hem in "Linde Met Een E" genoemde voorbeelden: 'Guusje Meeuwis, Meindert Talma, Elly & Rikkert, Ronnie Flex.' Daar mogen de namen Armand, Tol Hansse en Peter Koelewijn aan worden toegevoegd. Zo goed is Lucky Fonz III op dreef." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Door o.a. De Wereld Draait Door kent inmiddels iedereen 'm. Dit is een heruitgave uit 2007 van z'n twee jaar eerder in eigen beheer uitgebrachte debuut. Otto Wichers, want zo heet 'ie, was toen 24. Eigenlijk is het een verzameling demo's. Intieme liedjes, charmant onvast gezongen en grotendeels zelf ingespeeld. Het doet terugdenken aan de lo-fi van begin jaren '90: Lou Barlows Sentridoh, de eerste albums van Beck... Het is het ontwapenende karakter van liedjes én zanger die zorgt dat je je als luisteraar overgeeft aan zoveel aandoenlijke huisvlijt.
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
