"Van de muziek van Sigismondo d'India (ca. 1580-1629) zijn relatief veel cd's verschenen, wat overigens niet betekent dat het voor de meeste muziekliefhebbers een gevestigde naam is. Dat is op zich jammer, want deze Zuid-Italiaanse dichter, componist, zanger and bespeler van de teorbe mag zeker als een van de wegbereiders worden beschouwd die met zijn muziek de overgang van Renaissance naar Barok heefr bewerkstelligd. Moderniteit en expressie vormen de grondpijlers van de muziek van d'India, en dan met name van de madrigalen. (...)" (opusklassiek.nl)
In 1605, Monteverdi’s dissonant depiction of ‘cruel Amarilli’ was condemned as ‘a deformation of… true harmony’. But his Amarilli was a mere tease compared with D’India’s chromatic shrew, one year later. La Venexiana navigates unerringly through the astonishingly convoluted harmony which opens ‘Cruda Amarilli’, the fourth madrigal of his first published collection. The group is capable of totally focused sound without a flicker of vibrato, setting up a spine-chilling sonority at the very opening of the first madrigal. Elsewhere, each voice in turn becomes ardently animated in expressive individual lines of imitations. (...)|
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
