De coronajaren hadden hun weerslag op het schrijf- en opnameproces van Motorpsycho. Het Noorse trio kwam met relatief 'lichte' songs op de proppen. Geen massieve prog- of stonerrockgetinte brokken, maar miniatuurtjes met veel akoestische gitaren en harmoniërende vocalen. Daarmee behoort “YAY!”tot het rustigste en lieflijkste dat we van Motorpsycho hoorden. Toch is er een machtige uitschieter: het van een majestueuze aan Led Zeppelins “Kashmir” herinnerende riff voorziene “Hotel Daedelus”. Maar ook hier zijn de coupletten toch ook melancholiek van karakter en ondersteund door akoestische gitaren. De lekker kronkelige gitaarlijn is van bandvriend Reine Fiske, die ook de ruimte krijgt voor een heerlijke solo. Deze van Landberk, Paatos en Dungen bekende gitarist is tevens de co-producer. Naast de Mellotron- en misschien met andere toetseninstrumenten gegenereerde orkestsounds, zijn er trouwens ook échte strijkers te horen. De overwegend relaxte sfeer van het album heeft qua feel wel wat van “Led Zeppelin III”.
"Here Be Monsters werd ooit geschreven voor eenmalige uitvoering tijdens het 100-jarig jubileum van het Noorse Techniek Museum in 2014. De muziek verdiende meer, werd verder uitgewerkt en uiteindelijk met behulp van toetsenist Ståle Storløkken opgenomen. Het resultaat laat meest opvallend, de band van een zachtere kant zien. Na een prelude met enkel pianospel, gaat het album met Lacuna/Sunrise over in een atmosferische trip. Een avontuurlijk zestiger jaren gevoel heerst er over het album, als I.M.S. onheilspellend uitmondt in ouderwets stevige psychedelica. De donkere lucht weer opgetrokken pakt Motorpsycho de draad relatief kalmpjes op met prikkelende kunststukjes die zorgen dat er aan het album veel te ontdekken blijft." (Corné Ooijman, Platomania)
"Het pad van Motorpsycho is grillig, experimenteel, avontuurlijk, improviserend, vakkundig, freaky en uiterst productief. Toch is dat op een bepaalde manier weer voorspelbaar want de Noren laten zich niet voor een gat vangen en dat weten we inmiddels maar al te goed. The Crucible is hun zoveelste plaat, nog weer donkerder dan de voorgaande, maar ook voortbordurend. Too musically unwieldly for the punks, too gnarly for the prog nerds zegt de band zelf. Nog steeds is Motorpsycho in staat to raise hell. De plaat is opgenomen in Wales en door Motorpsycho zelf geproduceerd in samenwerking met o.a. Deathprod. Een compact geluid, rockend, gefocust en compositioneel nog steeds heel ambitieus." (Konkurrent)
De Noorse band Motorpsycho is al 28 jaar zeer productief. Spil is al die jaren het duo Bent Saether (gitaar, leadzang) en Hans Magnus Ryan (basgitaar, zang). De drumplek wisselde nog wel eens. In 2007 trad Kenneth Kapstad toe tot de band, waarmee diverse progressief getinte projecten werden ondernomen. Met Saether begon Kapstad de spin-off Spidergawd, dat zich op groovende psychedelische rock richtte. Spidergawd werd steeds populairder en Saether besloot al snel zich op Motorpsycho te richten. Niet veel later maakte ook Kapstad een keuze: juist voor Spidergawd. Motorpsycho moest dus op zoek naar een nieuwe drummer. Eerlijk gezegd waren we daar niet heel rouwig om, want hoe divers de albums van Motorpsycho ook zijn, met Kapstads almaar doordenderende drumgroove gingen live alle nummers op elkaar lijken. De vers van een jazzopleiding geplukte jonge Tomas Järmir werd begin 2017 als vervanger geïntroduceerd. Tegelijk kwam het nieuws dat het trio 'the desert' ging opzoeken. We waren 'bang' dat men terug zou vallen op de zuigende stonerrocksound uit de jaren negentig, maar het ging om studio's in de woestijn van het zuidwesten van de VS. Daar komt men vandaan met een dubbelaar die weer zeer gevarieerd is en soms doet denken aan de met southern rock geïnjecteerde albums van rond de eeuwwisseling en soms aan de proggy projecten die met organist Ståle Storløkken (nu niet betrokken) werden ondernomen. Het openende titelnummer, bij vlagen ook aardig heavy trouwens, is daar een voorbeeld van.
"'Meer dan 25 jaar aan muziek destilleren tot 2 representatieve schijven is onmogelijk', schrijft Motorpsycho in het dankwoord van deze compilatie. Tja, een band die jaarlijks zijn fans trakteert op EP's samenwerkingen, heruitgaven en reguliere nieuwe albums en het zich bijna tot doel heeft gesteld vooral te experimenteren en te vernieuwen, maakt het zichzelf natuurlijk niet gemakkelijk. Wat doe je dan? Je laat alle conventies los en gaat kijken welke songs je zelf het belangrijkst vindt. Geen "Feel" of "Waiting For The Day" op deze 'best of', maar wel bijvoorbeeld een deel van "Little Lucid Moments" en "The Golden Core" - obscuur materiaal dus. Maar na het luisteren van deze 17 songs weet je wel waar de band voor staat: sfeervolle, bijna heroïsche progressieve rock met veel jazz-invloeden en altijd werkend naar die knallende climax. Een echt hebbedingetje, al is het wel jammer dat de collaboraties met jazzcomponist Ståle Storløkken geen plaatsje hebben gekregen." (Paul Gersen, Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"Ook na 25 jaar leveren de productieve Noren nog steeds met grote regelmaat een nieuw album af. En vrijwel altijd van hoge kwaliteit. "Behind The Sun" mag aan dat lijstje worden toegevoegd. De opnamen werden net als voorganger "Still Life With Eggplant" gemaakt in de Brygga Studio's, in thuishaven Trondheim. Eveneens vertrouwd is het aantreden van gastgitarist Reine Fiske, die op vrijwel de hele plaat te horen is. "Cloudwalker" grijpt meteen de aandacht, door de onweerstaanbare groove, afgewisseld met vederlichte melancholieke rustpunten. Na de epische opener tempert men nog even de gitaren voor het zwoele en tedere "Ghost", als een prelude voor wat nog gaat komen. Het duurt dan ook niet lang voordat er weer van leer wordt getrokken. "On A Plate", met instant classic gitaarwerk, en "Kvaestor", een psychedelisch raspaardje, laten merken dat het menens is. "Behind The Sun" is in de breedte een veelzijdig en fris vervolg van het hopelijk nog lang aangroeiende oeuvre." (Corné Ooijman, Platomania; cijfer: 7,5)
"De vier tracks, waarvan één slechts iets langer dan twee minuten, passen gewoon op één album en ook dat is wel eens anders geweest. De reden? Tijdens de coronapandemie raakten de bandleden (allemaal geen fan van livestreams) bij twee andere projecten betrokken. Eerst bij een film met theatergroep De Utvalgte, die de muziek van Motorpsycho visualiseert, daarna bij live uit te voeren muziek bij de dansvoorstelling "Sacrificing" van Homan Sharifi en "Impure" Dance Company. Het eerste project loopt nog, het tweede nog niet, maar daarvan zijn hier wel al twee stukken aanwezig: "Mona Lisa/Azrael" en "Chariot Of The Sun", dat in episoden uiteenvalt, geniaal is opgebouwd. Er is geen refrein of songstructuur in te herkennen, maar wel veel meesterlijk gitaarspel, hoekige ritmepatronen en hoge, sacrale zangpartijen. Het is de kracht van de herhaling die uiteindelijk hypnotiserend werkt en de daarvoor gevoelige luisteraar in trance brengt. Verplichte kost voor de diehard fan." (OOR)
"In de lijn van voorganger 'Let Them Eat Cake'. Elk nummer is minitieus gearrangeerd (met opmerkelijke instrumenten als fluit, klavecimbel en wederom strijkers). De voorbeelden (Beatles, Floyd, Doors, Yes, CSNY) zijn overduidelijk." (HB, Oor) "Bouwt weliswaar voort op verleden (pop/rock van zo'n 30 jaar terug), maar door de hartverscheurende zang, de stoempende bas, het volstrekt intuitieve, vloeiende gitaarspel en de zielstrelende koortjes is het hemels Motorpsycho." (naar Oor)
7 left-overs uit de 'Let Them Eat Cake'-sessies: eens stuk heavier dan die plaat: veelal geschreeuw-zongen songs in stijlen die uiteenlopen van stonerrock via sleazy stones-rock tot vuige punkrock. "Motorpsycho goes back to the glory years of rock, the late sixties and early seventies. This results in some obvious tributes to the Who, Led Zeppelin, and almost every other significant rock band from that era." (Kindamuzik)
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
