"Einar Solberg heeft grote ambities. Hij wil zich vestigen als een van de meest epische componisten in de experimentele muziek. Daarnaast wil hij graag worden gezien als de filmische persoon binnen de progressieve rock. Dit nieuwe soloalbum is dan ook een heel filmisch album: alles wordt grootser gemaakt, maar op andere momenten ook fragieler. De emotie spat ervan af. Bij sommige nummers hoor je aan de muziek waarover het gaat. Daar hoef je de teksten niet voor te lezen. Waar Solberg op zijn solodebuut het overlijden van zijn vader en zijn vroegere angsten verwerkte, is dit album een onverbloemd portret van de componist zelf en hoe hij de wereld in 2026 ziet. Naast het instrumentale geweld is het fenomenaal wat hij allemaal uit zijn stem haalt, zonder zich in te houden. Pure emotie! En het klinkt overal natuurlijk, nergens overtrokken. Je voelt de pijn, de worsteling en de woede die de kiem hebben gevormd voor deze klanken. Dit is kunst met een grote K en emotie met een grote E." (Progwereld)
"Met Riverside in de pauzestand is het goed te weten dat Mariusz Duda de muziek niet aan de kant heeft geschoven. Hij legt in Lunatic Soul misschien nog wel het meest van alle muzikale verschijningsvormen het werken en de beleving van de menselijke geest in alle kwetsbaarheid bloot. Dit is het 8ste Lunatic Soul-album en net als de eerdere handelt ook deze over de cyclus van leven en dood. Dit is in feite het sluitstuk van die cyclus. Duda is erin geslaagd om in elke compositie een perfecte balans aan te brengen, hij weet zijn beleving, instrumentaal en in zang steeds meer dan fraai over te brengen en, bij dat alles, gaat de dubbelaar nooit de grens van 'teveel' over. Duda is erin geslaagd om op een reis met een donkere inslag heerlijk lichaam en geest van luisteraars mee te nemen. Dit is een album dat zich, als je ervoor open staat, laat koesteren als een kostbaar kleinood waar je steeds weer iets nieuws in ontdekt. "The World Under Unsun" is niets minder dan magistraal." (Written In Music; 5 uit 5 sterren)
De Franse band Klone bracht al in 2003 zijn debuut "Duplicate" uitbracht. Dat was een doommetalalbum en zoals wel meer bands uit het doommetalgenre is de groep sindsdien richting het progrockgenre gekropen. Maar net als bij bijv. het Britse Anathema is het neerslachtige karakter niet uit de muziek verdwenen op "Here Comes The Sun", het in 2015 verschenen zesde Klone-album. Niet dat de band een, ahum, kloon van Anathema is, maar fans van die band zullen de manier waarop Klone zorgvuldig een sfeer neerzet waarderen. We moesten trouwens soms ook denken aan de Nederlandse groep A Liquid Landscape. Hoewel qua klankkleur nogal verschillend is iets in de dictie van de zangers overeenkomstig - en ook A Liquid Landscape weet is zo'n band die zinderende spanning weet op te roepen met goedbeschouwd helemaal niet zoveel muzikale moeilijkdoenerij. Bij Klone voel je er alleen wel wat meer onheil bij. En dat ondanks de titel. Die lijkt te verwijzen naar die ene cover op de plaat. Nee: niet die gelijknamige Beatles-song, maar Gershwins "Summertime".
Onze website en deze zoekfunctie is vernieuwd en we werken er op dit moment hard aan om de laatste puntjes op de i te zetten. Mis je bepaalde functionaliteiten, dan vind je hieronder tijdelijk nog de link naar oude zoekfunctie.
